ซูมู่พิงกำแพง จ้องมองนับถอยหลังนั้น ในใจมีความคาดหวังอยู่บ้าง
สิบนาที จะว่านานก็ไม่นาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น
เขาเปิดช่องแชท เลื่อนดูไปเรื่อย... ก็ยังเป็นข้อความเดิม ๆ พวกขอซื้อ ขายของ บ่น ขอความช่วยเหลือ กิลด์ผู้มีพรสวรรค์กำลังรับสมัครคน พวกโจวเจิ้นกั๋วไม่มีท่าทีอะไร การคุกคามจากพวกต่างชาติยังดำเนินต่อ
เขามองออกนอกหน้าต่างอีกครั้ง
ฟ้ามืดสนิทแล้ว หมอกหนาทะมึน มองอะไรไม่เห็น แต่แสงไฟบนเส้นเคเบิลที่ขนานอยู่ไกลออกไป ใกล้เข้ามากว่าเมื่อคืนอีก
ซูมู่ขมวดคิ้ว
เขาจำได้ว่าตอนมองเมื่อเช้า ระยะห่างระหว่างเส้นเคเบิลสองเส้นน่าจะประมาณหนึ่งกิโลเมตร พอมองตอนนี้ กะด้วยสายตาก็ราวห้าร้อยถึงหกร้อยเมตรเท่านั้น
มันกำลังเข้าใกล้
ไอ้นี่ไม่ใช่ของตายตัว ระยะห่างระหว่างเส้นเคเบิลสองเส้นกำลังลดลง ความเร็วไม่เร็วมาก แต่กำลังใกล้เข้ามาจริง ๆ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเส้นเคเบิลสองเส้นต้องมารวมกัน เมื่อถึงตอนนั้น...
ซูมู่ไม่คิดต่อ
ทหารมาประจำการ น้ำมาก็ถมดิน ตอนนี้คิดไปก็ไร้ประโยชน์
เขามองออกนอกหน้าต่างอีกครั้ง สายตาทะลุหมอกหนา ไปตกตรงใต้กระเช้า
ความสูงของกระเช้าก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน ตอนกลางวัน กระเช้าอยู่สูงจากพื้นอย่างน้อยสองสามร้อยเมตร ตอนนี้กะด้วยสายตาแค่ร้อยเมตรต้น ๆ
มองจากข้างบนลงไป โครงร่างของพื้นดินชัดเจนขึ้นมาก... มองเห็นทรงพุ่มไม้ เห็นหลังคาบ้านเรือน กระทั่งเห็นร่ำไรว่ามีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนที่อยู่บนพื้น