ไป๋หลิ่วซียืนอยู่ริมสนามรบ เกล็ดน้ำแข็งบนแขนยังไม่จางหายไปหมด นิ้วของเธอยังขยับไม่ได้ แต่ใบบนหน้าของเธอไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
เธอมองแผ่นหลังของซูมู่ มุมปากขยับเล็กน้อย...ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นบางอย่างที่ละเอียดอ่อนกว่า คล้ายกับเป็นการยอมรับในแบบที่ว่า “ถูกต้องแล้ว”
เธอรู้ดีถึงพลังของซูมู่ จากศึกในเขตมืดเธอก็รู้แล้วว่าซูมู่คือผู้แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ผู้รอดชีวิตที่ลงมาจากกระเช้าทั้งหมดเท่าที่เธอเคยเห็น ไม่มีใครเทียบเทียม
ที่เธอเรียกซูมู่ให้ลงมือ ไม่ใช่เพราะเธอสู้แม่มดน้ำแข็งไม่ได้ แต่เพราะเธอต้องการให้ทุกคนได้เห็นว่า ผู้ที่คู่ควรกับคำว่าแข็งแกร่งอย่างแท้จริงนั้นเป็นเช่นไร
แม่มดน้ำแข็งไถลตัวไปบนพื้นน้ำแข็ง ความเร็วของเธอสูงขึ้นเป็นเท่าตัวจากเมื่อครู่ แต่ซูมู่ยังว่องไวกว่า
ผลึกน้ำแข็งของเธอยิงไม่เข้า หอกน้ำแข็งของเธอทิ่มแทงไม่โดน โล่น้ำแข็งของเธอต่อหน้าเขาเหมือนกระดาษเปียก
คทาเวทของเธอเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน เสื้อคลุมเวทมนตร์ของเธอปริขาดทั่วร่าง หัวไหล่ หน้าอก แขน ล้วนมีบาดแผลที่ถูกปลายทวนเจาะทะลวง
ลมหายใจของเธอรี่ถี่และขาดจังหวะ หัวใจของเธอเต้นรัวและปั่นป่วน เรี่ยวแรงของเธอลดลงอย่างรวดเร็ว ความเร็วในการฟื้นฟูตามไม่ทันแล้ว
ทวนยาวของซูมู่มาถึงอีกครั้ง
ปลายทวนพุ่งตรงมาที่ลำคอของเธอ ร่างของแม่มดน้ำแข็งไถลวูบบนพื้นน้ำแข็ง ปลายทวนเฉียดผ่านเหนือลูกกระเดือกของเธอไปหนึ่งนิ้ว