มีคนเปิดแชนแนลสาธารณะขึ้นมาถามว่า หอคอยป้องกันในพื้นที่อื่นถูกโจมตีด้วยหรือไม่ คำตอบที่ได้กลับมาล้วนเป็น “ไม่”......
มีเพียงบริเวณหอคอยกลางที่ซูมู่เข้าไปเท่านั้น ที่สนามรบปะทุขึ้นมาอีกครั้ง หลังข่าวนี้แพร่กระจายไป ในแชนแนลก็เงียบลงชั่วขณะ
จากนั้นมีคนพูดขึ้นช้า ๆ ราวกับกำลังต่อสายที่ขาดให้กลับมาเชื่อมกันอีกครั้ง
“ว่าแต่......พวกสิ่งพิศวงกำลังไล่ตามซูมู่อยู่ใช่ไหม?”
“เป็นเพราะซูมู่หนีมาจากเขตแดง พวกสิ่งพิศวงถึงตามมาด้วยหรือเปล่า? ไม่ใช่ว่าพวกมันตั้งใจจะบุกที่นี่ตั้งแต่แรกหรอกเหรอ?”
“งั้นเขา......ล่อพวกสิ่งพิศวงนับพันนับหมื่นตัวหนีออกมาคนเดียวเหรอ?”
คำถามนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคน แต่ไม่มีใครพูดออกมา
เพราะคำตอบมันเหลือเชื่อเกินไป
ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็หมายความว่าซูมู่ไม่เพียงมีชีวิตรอดออกมาจากส่วนลึกของเขตแดง แต่ยังลากพวกสิ่งพิศวงหลายหมื่นตัวที่ไล่ตามเขา ฝ่าข้ามพื้นที่ทั้งแถบมาได้ด้วย แถมหลังพุ่งเข้าไปในหอคอยป้องกัน เขายังหันกลับไปต่อสู้อีกครึ่งชั่วโมง ผู้รอดชีวิตที่เคยหลีกเลี่ยงเขตแดงราวกับหนีตายในตอนกลางวัน บัดนี้ต่างมองซูมู่ด้วยแววตาที่แฝงบางสิ่งซึ่งไม่เคยมีมาก่อน
อีกฟากหนึ่งของสนามรบ หัวหน้าหน่วยย่อยขององค์กรพีระมิดทองยืนอยู่หลังแนวกำแพงหินที่พังทลาย สายตาจับจ้องซูมู่ไม่วาง
ข้างกายเขามีคนยืนอยู่สองคน คนหนึ่งสะพายธนูยาว อีกคนเหน็บมีดสั้นไว้ที่เอว ชายที่สะพายธนูพูดเสียงเบาว่า “จำนวนสิ่งพิศวงที่เขาฆ่าได้ มากกว่าพวกเราทั้งหน่วยรวมกันเสียอีก”