“อาคารส่วนใหญ่ในเขตปกติยังเหมือนเดิม แต่จำนวนมอนสเตอร์หนาแน่นกว่าเมื่อก่อนมาก หลายตัวหนีมาจากพื้นที่อีกครึ่งหนึ่ง
ถ้าโชคดี อาจเจอมอนสเตอร์ที่บาดเจ็บอยู่บ้าง แบบนั้นก็จัดการง่ายขึ้น
ฉันยังไม่เคยไปฝั่งเขตยึดครองของสิ่งประหลาด แต่ได้ยินมาว่าตอนกลางวันพวกสิ่งประหลาดไม่ค่อยเคลื่อนไหว ส่วนใหญ่จะอยู่ตามบริเวณมืดทึบ แต่ก็มีข้อยกเว้น... สิ่งประหลาดทรงพลังบางตัวออกเพ่นพ่านตอนกลางวันได้เหมือนกัน ถ้าเจอเข้าไปก็แทบไม่มีทางรอด” นอกจากนี้ มอนสเตอร์ทั่วไปในเขตปกติจะไม่โจมตีคนก่อนแล้ว ต่อให้ฆ่าก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์ มีเพียงมอนสเตอร์ที่ชื่อเป็นอักษรสีแดงเท่านั้นที่โจมตีคุณก่อน ดูท่าจะถูกสิ่งประหลาดแปดเปื้อนเข้าแล้ว
ซูมู่รับรู้ข้อมูลและกล่าวขอบคุณเธอ
อีกฝ่ายส่งคำว่า “ฮึ” กลับมา ซูมู่ไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไร แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
ไม่นานข้อความจากหลินเสี่ยวเหอก็เด้งขึ้นมาเช่นกัน: “นายจะเข้าเมืองถ่านอัสดงเหรอ? มีอะไรที่อยากให้ฉันเอาไปให้ไหม?” ซูมู่ตอบกลับไปว่า “เธอดูแลตัวเองให้ดีก่อน”
อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า “อ้อ” แล้วก็เงียบไป
ซูมู่ปิดเครื่องมือสื่อสาร ก่อนหยิบแผนที่สถานที่ลับที่ได้มาจากพรอชิวออกจากกระเป๋า แล้วคลี่ดู
ทางเข้าสถานที่ลับนั้นอยู่ในเขตยึดครองของสิ่งประหลาด ห่างจากชายแดนเขตปกติประมาณสองสามกิโลเมตร ไม่ไกลนัก