ทุกฝ่ายเริ่มเคลื่อนไหว
ภายในกระเช้า ซูมู่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างแท่นปลูก ในมือกำโสมโลหิตต้นที่ถูกจัดการมาแล้วหลายครั้งไว้
ของเหลวสีทองเข้มซึมออกจากรอยขาดของรากฝอยทีละหยด หยดลงในถ้วยใบเล็กบนฝ่ามือ เขาลองชิมไปสองสามคำ ก่อนใช้วิชามองภายในยืนยันว่าเลือดเทวทูตหลอมรวมเข้ากับสายเลือดของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังแผ่กลิ่นอายบางอย่างออกมา...ความดุดันกับความศักดิ์สิทธิ์ซ้อนทับกัน ราวกับเชือกสองเส้นถูกบิดรวมเป็นเส้นเดียวอย่างฝืนใจ
จากนั้นเขาก็เก็บกลิ่นอายนั้นกลับไป ร่างกายกลับคืนสู่ความสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นดังเช่นปกติ
“เลือดสองชนิดน่าจะหลอมรวมกันแล้ว”
เขาพึมพำเบา ๆ
เขาเปิดหน้าต่างตรวจดู แต่ไม่มีค่าสถานะใหม่ ไม่มีข้อความแจ้งเตือนทักษะใหม่
การหลอมรวมไม่ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในทันที เพียงผลักดันสายเลือดให้มาถึงจุดวิกฤต...
ทางเข้าสู่ขั้นต่อไปปรากฏขึ้นแล้ว แต่เขายังขาดโอกาสที่จะก้าวข้ามไป
เขาชั่งน้ำหนักบัวสร้างสรรค์ในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางกลับที่เดิม
เขารู้สึกว่าการทะลวงด่านนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ของแบบนี้เร่งเร้าอย่างฝืน ๆ เก็บไว้ใช้ตอนอยู่ในขอบเขตที่สูงกว่าน่าจะดีกว่า
เขาก้มมองเลือดเทวทูตที่เหลืออยู่...น่าจะเหลือราวสามในสิบส่วน
ของสิ่งนี้ไม่มีประโยชน์กับเขาแล้ว
เขาหยิบขวดใบเล็กขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ก่อนโบกไปทางโสมโลหิต
“ที่เหลือยกให้แกแล้วกัน”
โสมโลหิตที่เดิมนอนอยู่ในดินด้วยท่าทางสิ้นหวัง พอได้ยินคำพูดนั้นก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที รากฝอยหลายเส้นพุ่งพรวดออกจากดิน โบกไหวในอากาศอย่างลองเชิง