แต่หลังจากทางเริ่มเปิดโล่ง ช่วงถนนกลับแตกต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง...
ไม่มีมอนสเตอร์ตัวใหม่ปรากฏขึ้น ไม่มีกับดัก แม้แต่ซากศพซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่ในป่าท้อก็ค่อย ๆ หายไป
รอบด้านเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันยามลมพัดผ่าน กับเสียงฝีเท้าของพวกเขาเอง
ซูมู่ผ่อนฝีเท้าลง สายตากวาดไปตามพุ่มไม้สองข้างทางและพื้นดิน แต่ไม่พบอะไรเลย
ความเงียบแบบนี้ไม่ใช่ความสงัดธรรมดา คล้ายกับช่องว่างที่ถูกจงใจรักษาไว้ ราวกับมีบางสิ่งดึงเสียงทั้งหมดออกไปจากพื้นที่นี้
พวกเขาเดินต่อไปอีกราวสิบนาที แต่ก็ยังไม่พบอะไร หลินอวี่เวยเอ่ยเสียงเบาจากด้านหลังว่า “เงียบเกินไปแล้ว”
ซูมู่ไม่ได้ตอบ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นเดียวกัน
เขายังคงเดินต่อ ทว่าความสนใจได้เปลี่ยนจากเส้นทางข้างหน้าไปจับอยู่ที่พื้นใต้เท้าและกระแสอากาศรอบตัว...
เขามีลางสังหรณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก แต่พื้นดินใต้เท้าก็ยังเป็นดินกับหญ้าธรรมดา ไม่ต่างจากก่อนหน้านี้
ทันใดนั้น อากาศรอบตัวพวกเขาสั่นไหวเบา ๆ ราวกับถูกบางสิ่งกระทบ
แรงสั่นสะเทือนนั้นแผ่วเบามาก หากไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งรอบตัวอย่างเต็มที่ก็คงไม่มีทางสังเกตเห็น จากนั้นทัศนียภาพตรงหน้าก็เริ่มเคลื่อนคลาดไปเล็กน้อย...เค้าโครงของต้นท้อพร่าเลือน คล้ายขอบภาพที่หลุดโฟกัส ขณะที่ซากอาคารซึ่งเดิมมองเห็นชัดอยู่ไกล ๆ เริ่มบิดเบี้ยวอย่างช้า ๆ