เสียงจากปลายสายเบาจนแทบไม่ได้ยิน คล้ายเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง มีเสียงลมพัดอยู่เบื้องหลัง “พวกคุณเข้าไปในสถานที่ลับแล้วหรือยัง?”
บัณฑิตตอบว่า «เข้าไปแล้ว พรุ่งนี้ก็จะเข้าป่าท้อ»
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายมีถ้อยคำบางอย่างติดอยู่ในลำคอ ก่อนเสียงผู้หญิงคนนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง «องค์กรต้าเฟิงรับพวกเราไว้ชั่วคราวแล้ว เงื่อนไขยังอยู่ระหว่างเจรจา แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็มีคนคอยดูแล เรื่องทางนั้น...ไม่ต้องห่วงพวกเรา พวกเราสบายดี»
บัณฑิตเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า «ขอแค่พวกเรายึดสถานที่ลับแห่งนี้ได้ พวกคุณก็ไม่ต้องไปอาศัยชายคาของขุมอำนาจอื่นอีก»
«ฉันเชื่อใจคุณ» ผู้หญิงคนนั้นกล่าว
จากนั้นเสียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ฟังดูอู้อี้และแผ่วเบาก็ดังมาจากปลายสาย «พ่อ...พวกพ่อจะกลับมาเมื่อไหร่?»
ลูกกระเดือกของบัณฑิตขยับ น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง แต่หางเสียงต่ำลงเล็กน้อย «อีกไม่นาน รอจัดการเรื่องทางนี้เสร็จก็กลับไปได้แล้ว»
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า «ถึงตอนนั้นพวกเราจะไปบ้านหลังใหม่กัน»
เสียงเด็กหญิงคล้ายถูกคำพูดนั้นทำให้ขบขัน เธอทวนคำว่า «บ้านหลังใหม่» อย่างอู้อี้
«พ่อ อย่าลืมกลับมารับหนูไปบ้านหลังใหม่นะ»
«พ่อไม่ลืมหรอก» บัณฑิตตอบ
จากนั้นก็มีเสียงเสียดสีของผ้าที่ดังขึ้นเบา ๆ คล้ายมีคนอุ้มเด็กหญิงขึ้นมา ก่อนเสียงผู้หญิงคนนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง «ดูแลตัวเองดี ๆ นะ»