หน้าแรก......
[9 มกราคม 2026 สภาพอากาศ: มีเมฆมาก]
[เป็นวันที่สองที่มาอยู่โลกนี้ ทนความหิวไม่ไหวแล้ว เลยต้องออกมาหาของสด วันนี้ฉันเห็นพวกสัตว์ประหลาดน่ากลัว แต่ก็รู้ดีว่า ถ้าขืนหลบอยู่ในบ้านต่อ ยังไงก็ต้องตาย]
[โชคดีหน่อยที่เจอผลไม้ป่า และไม่ชนกับพวกมัน]
แค่ไม่กี่บรรทัด
แต่ตาซูมู่ก็หดเกร็งขึ้นทันที
จากประโยคแรกที่ว่า “วันที่สองที่มาอยู่โลกนี้” คนคนนี้......ก็ถูกส่งมาเหมือนพวกเขา
ก่อนหน้านี้ เขาคิดว่าสัตว์ประหลาดตัวนั้นอาจเป็นชาวพื้นเมืองของโลกนี้ แต่ตอนนี้เห็นชัดแล้วว่าไม่ใช่
มีคนเข้ามาเล่นเกมนี้ก่อนหน้าพวกเขา
และมาตายอยู่ที่นี่
ข้างๆ หลินอวี่เวยเองก็รู้ตัวเช่นกัน เธอไม่พูดอะไร แต่ใช้มือวาดไปมาบนฝ่ามือตัวเอง
ไม่กี่วินาที เธอก็พูดขึ้นว่า “นายสังเกตไหม ข้อความพวกนี้......ไม่ใช่ภาษาบนโลก”
ซูมู่ชะงัก แล้วมองไปที่ลายมืออีกครั้ง
พอดูใกล้ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ จริงๆ
ลายเส้นของตัวอักษรเหล่านี้ ต่างจากภาษาใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก แต่ที่แปลกคือ เขากลับอ่านออก และคิดไปเองว่ามันคือตัวอักษรจีน
หลินอวี่เวยพูดว่า “นี่อาจเป็นกฎของโลกนี้ก็ได้ ตราบใดเป็นข้อความที่สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาทิ้งไว้ กฎจะแปลให้อัตโนมัติ”