ข้อความถูกส่งออกไป ซูมู่รออยู่สักครู่
การตอบกลับของโจวเจิ้นกั๋วไม่เร็ว แต่ก็ไม่ช้าจนเกินไป:
“ตอบช้าไปจริงๆ ด้วย การค้าขายได้ แต่ฉันต้องการแลกกับอาหาร”
อาหาร? ซูมู่คิดทบทวน
“ได้ ราคาเท่าไร?” ซูมู่ถาม
“15 ส่วน ต่อหนึ่งแผ่น”
คิ้วของซูมู่ขมวดเข้าหากันทันที
15 ส่วนอาหาร แลกของใช้สิ้นเปลืองที่ใช้ได้แค่ยี่สิบนาที?
ราคานี้ ไม่ใช่แค่แพงธรรมดา
ตอนนี้เป็นวันที่สองของเกม คนส่วนใหญ่ยังคงกังวลเรื่องอาหารการกินในแต่ละวัน
15 ส่วนอาหาร เพียงพอให้คนหนึ่งคนกินได้สี่ห้าวัน
ต้องรู้ว่าในแชนแนล อาหาร 3 ส่วนก็แลกแท่งเหล็กได้หนึ่งแท่ง 10 ส่วนก็แลกแบบแปลนได้บางส่วน ยันต์เขตอาคมเงียบเสียงที่ใช้ได้แค่ 20 นาที เปิดปากก็เรียก 15 ส่วน มันเกือบจะเป็นการปล้นแล้ว
เขาเงียบไปชั่วขณะ ไม่ได้ตอบกลับทันที
อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้ตัวว่าราคานี้อาจทำให้คนล่าถอย จึงส่งข้อความมาอีก:
“วางใจเถอะ ฉันไม่ได้ตั้งราคาแบบฟ้าลั่นดินลม คุณหาฉันเจอ คงเป็นเพราะหลินอวี่เวยใช่ไหม? เมื่อวานฉันค้ากับเธอ เธอก็ซื้อในราคานี้แหละ จะไม่หลอกคุณ”
ซูมู่หันไปมองหลินอวี่เวยที่นั่งอยู่ไม่ไกล
อีกฝ่ายกำลังเอนตัวพิงกำแพงอย่างไร้จุดหมาย หลับตาพักผ่อน ผมยาวสยายลงข้างไหล่ หายใจสม่ำเสมอ แสงอาทิตย์ส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามา ทอดเงาเป็นเส้นยาวเรียวบนใบหน้าของเธอ
ซูมู่ไม่ได้ถาม
ด้วยนิสัยของหลินอวี่เวย ต่อให้ถาม เธอก็คงตอบแค่ว่า “นั่นมันเรื่องของเธอ” หรืออะไรทำนองนั้น
แล้วโจวเจิ้นกั๋วที่สามารถหยิบยันต์ชนิดนี้ออกมาได้มากกว่าหนึ่งแผ่น ก็คงไม่เหมือนหลินอวี่เวย ที่เปิดหีบสมบัติได้ของเหมือนกันสามชิ้น... ความน่าจะเป็นนั้นต่ำเกินไป