รูม่านตาของซูมู่หดลงเล็กน้อย
ลิคเกอร์
เขาเคยเห็นคำบรรยายคล้ายกันในสมุดบันทึกเล่มนั้น...... นักคลาน ลิ้นสามารถยิงออกไปได้หลายเมตร ความเร็วสูงอย่างน่าตกใจ และเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระทั้งบนกำแพงและเพดาน
ระดับสองสีน้ำเงิน
วันนี้เขาเพิ่งฆ่ายักษ์ถือขวานระดับเดียวกันไปตัวหนึ่งที่บ้านผีสิง รู้ดีว่ามอนสเตอร์แบบนั้นน่ากลัวแค่ไหน พลังโจมตี 72 พลังกาย 65 ถ้าไม่ใช่เพราะโซ่เส้นนั้นจำกัดการเคลื่อนไหวของมัน เขาอาจไม่ได้เดินออกมามีชีวิต
พวกโจวเจิ้นกั๋วแม้จะมีคนมาก แต่เมื่อเจอมอนสเตอร์ระดับนี้ กลยุทธ์ปูพรมก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ความเร็วของลิคเกอร์สูงเกินไป คนธรรมดาต่อหน้ามันก็เหมือนลูกแกะรอเชือด
“บาดเจ็บเสียหายแค่ไหน” ซูมู่ถาม แล้วเสริมอีกประโยค “ไม่ได้หมายความว่าไงนะ แค่อยากกะปริมาณยาที่ต้องใช้ดู”
“ตายไปสิบสาม” ข้อความของโจวเจิ้นกั๋วแฝงไว้ด้วยความอ่อนล้าอย่างหนัก “คนเจ็บยังนับไม่เสร็จ กะคร่าวๆ อย่างน้อยสามสิบคนขึ้นไป”
ซูมู่นิ่งเงียบ
สิบสามคนตาย บาดเจ็บอีกกว่าสามสิบ
“พวกคุณหนีออกมาได้เหรอ” ซูมู่ถาม “ผมอยากรู้ พวกคุณคงใช้วิธีพิเศษอะไรสักอย่างสินะ คนตั้งมากขนาดนั้น เจอมอนสเตอร์แบบนั้นแล้วยังถอนตัวออกมาได้......”
ไม่ใช่ว่าซูมู่ดูถูกพวกเขา แต่เป็นเพราะรู้ถึงความน่าสะพรึงของมอนสเตอร์ชนิดนี้ การตายแค่สิบสามคน ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
อีกฝ่ายเงียบไปอีกครู่หนึ่ง
แล้วโจวเจิ้นกั๋วก็ส่งข้อความมาท่อนหนึ่ง: