ระหว่างพลิกดูสิ่งเหล่านี้
เขาเปิดช่องทางการค้า แล้วส่งข้อความขอซื้อออกไป:
[ขอซื้อแบบแปลนลูกศรไม้ แลกด้วยอาหาร ราคาคุยกันได้]
ข้อความถูกส่งออกไป ข้อความส่วนตัวก็ระเบิดอีกครั้ง
แต่พอกดเข้าไปดู มีแต่พวก “ท่านเทพช่วยพาผมไปด้วย” “ขอยืมอาหารหน่อย” “ผมมีแท่งเหล็ก แลกมั้ย” สารพัดคำไร้สาระ ไม่มีสักข้อความที่ขายแบบแปลน
ซูมู่ปัดดูทีละข้อความ กำลังจะปิด ภาพประจำตัวคุ้นตาก็เด้งขึ้นมา
เฉินจวิน
“พี่ซู ผมเห็นคุณส่งข้อความในแชนแนล ไม่ได้ยุ่งใช่ไหม! ยังเอาพวกไม้อีกไหม?”
ซูมู่ตอบกลับ: “เอา”
อีกฝ่ายส่งไม้มาสิบหน่วย ดูเหมือนพวกเขาจะรับฟังคำแนะนำของเขา และไม่ได้ตัดมาเยอะเกินไป
ซูมู่ทำการค้าอาหาร 5 หน่วยให้อีกฝ่ายโดยตรง
กำลังจะปิด อีกฝ่ายก็พูดขึ้นอีกว่า “คือ พี่ซู เรื่องแบบแปลนลูกศรไม้น่ะ......”
ซูมู่เห็นอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาเป็นประกาย “คุณมีเหรอ?”
“ไม่มี” เฉินจวินตอบกลับอย่างรวดเร็ว “แต่ผมขอถามหน่อยเถอะ... นี่คุณต้องใช้แบบแปลนเท่านั้นเลยเหรอ? ลูกศรไม้ที่ผมเหลาเองเอามั้ย?”
ซูมู่ชะงักไป
ใช่สิ
ของที่ทำจากแบบแปลนจะมีค่าสถานะจากระบบเพิ่มให้ แต่สิ่งของทางกายภาพธรรมดา... น่าจะใช้ได้เหมือนกันนี่นา?
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า: “คุณทำได้เหรอ?”
“ก็ทำได้นะ แต่ไม่มีเครื่องมือ” เฉินจวินว่า “ใช้ขวานเหลาก็เหลาได้ แค่ช้าหน่อย ถ้ามีมีดถนัดมือ สักเล่มคงดี”
“คุณทำออกมาสักอันก่อน ผมขอดูว่าใช้ได้ไหม”
“ได้ เดี๋ยวผมลองทำ”