“ผู้ทดสอบระดับสอง ประเมินพลังรบ......21 แต้ม” หลี่ซื่อชู่อ่านตัวเลขบนเครื่องในใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “บวกทวนนั่นอีก อย่างมากก็สามสิบกว่า ในกิลด์เรา ระดับนี้ก็แค่สมาชิกธรรมดา ที่ต้องระวังคืออาวุธปืน”
แล้วเขาก็หันเครื่องไปทางซูมู่
ซูมู่รู้สึกถึงบางสิ่งที่กวาดผ่านร่างของเขา ไม่ใช่สายตา ไม่ใช่เจตนาสังหาร แต่เป็นความรู้สึกที่แนบเนียนกว่า ราวกับถูก “อ่านค่า”
ผิวของเขาร้อนวาบเล็กน้อย สันหลังวาบด้วยสัญญาณเตือนจากสัญชาตญาณ......มีคนกำลังสอดแนมเขา
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่เครื่องมือในมือของหลี่ซื่อชู
เพียงแวบเดียว
เลนส์ของหลี่ซื่อชูระเบิดแสงขาวจ้าออกมาทันที ราวกับมีใครจุดลูกแฟลชต่อหน้าต่อตาเขา
เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มือทั้งสองกุมตา เครื่องมือหลุดจากมือร่วงลงพื้น เลนส์แตกเป็นเสี่ยง ๆ
“อ๊าก......! ตาฉัน!” หลี่ซื่อชูหมอบลงกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมหน้าแน่น น้ำตาไหลซึมออกจากซอกนิ้ว ลูกทีมทั้งสี่คนของเขาตกใจกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหัน บางคนเข้าไปพยุงเขา บางคนชักอาวุธเล็งไปที่ซูมู่ บางคนถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
“หัวหน้า! คุณเป็นอะไร?!”
“เขา......เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!”
ลูกทีมของหลี่ซื่อชูอลหม่านไปหมด ซูมู่ยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน ทวนยาวห้อยอยู่ข้างตัว มองหลี่ซื่อชูที่นั่งหมอบอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย