ของเหลวสีแดงเข้มเหนียวข้นกระเซ็นบนโต๊ะ บนปืนที่วางอยู่ข้าง ๆ บนพื้นหิน รวมตัวเป็นแอ่งเล็ก ๆ ร่างกายของเขายังไม่ทันตอบสนอง ยืนตัวแข็งอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นก็เหมือนท่อนไม้ที่ถูกเลื่อยโค่นลงตรง ๆ กระแทกพื้นอย่างแรง เกิดเสียงเนื้อกระทบดังทึบ แขนขากระตุกสองครั้งแล้วก็แน่นิ่ง
ความเงียบปกคลุมพื้นที่ไปชั่วขณะ
ความเงียบนั้นไม่ใช่เพราะไม่มีใครพูด แต่เป็นเพราะลมหายใจของทุกคนหยุดไปชั่วขณะนั้น
จากนั้นก็มีคนเริ่มขย้อน บางคนถอยหลังไปหนึ่งก้าว บางคนกำอาวุธในมือแน่นขึ้น ใบหน้าของจ้าวเฉียงซีดราวกระดาษ กระดาษที่เขียนว่า “ไม่ไป” ในมือถูกเขาขยำเป็นก้อนเล็ก ๆ แข็ง ๆ เหอหลินยืนอยู่หลังฝูงชน ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง นิ้วมือขยำชายเสื้อ ข้อนิ้วซีดเผือด
ก่อนหน้านี้สองนัดนั้น... นัดของซูมู่กับนัดที่ชายสุภาพบุรุษยิงใส่ตัวเองก่อนหน้า... ล้วนเป็นกระสุนเปล่า ทำให้ประสาทที่ตึงเครียดของทุกคนคลายลงเล็กน้อย บางคนถึงกับแอบถอนหายใจโล่งอกในใจ คิดว่าความน่าจะเป็นที่จะโดนกระสุนหนึ่งในเจ็ดอาจไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
แล้วเสียงปืนนัดนี้ก็ดึงทุกคนกลับสู่ความเป็นจริง
ยี่สิบเอ็ดคน ตอนนี้เหลือยี่สิบคน ซากศพนั้นยังนอนอยู่บนพื้น เลือดยังคงไหลออกจากบาดแผล ค่อย ๆ กระจายเป็นวงกว้างบนพื้นหิน