สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าคนเหล่านั้น สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ความตื่นตระหนกของคนยี่สิบเอ็ดคนไม่เกี่ยวอะไรกับเขา แผนการของจางเผิงไม่เกี่ยวอะไรกับเขา การประเมินของเหอหลินก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
ความสนใจของเขาอยู่ที่อื่น... ปืนบนโต๊ะของหมายเลขเจ็ด
แว่นตาของเขาใช้การไม่ได้ที่นี่ จึงสแกนข้อมูลของปืนพวกนั้นไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาเห็นด้วยตาเปล่า มากกว่าที่คนส่วนใหญ่เห็น
ปืนสามกระบอกที่ใส่กระสุนไว้ ภายนอกไม่มีข้อแตกต่างใด ๆ
ความแวววาวของตัวปืน ลายบนด้ามจับ ตำแหน่งศูนย์หน้า ความโค้งของไก ล้วนเหมือนกันทุกประการ
แต่เขาก็ไม่สนใจ สำหรับเขาแล้ว มันไม่ใช่แนวคิดเดียวกันกับคนอื่น พรสวรรค์ของเขายังอยู่ เมื่อเผชิญเหตุการณ์แบบกล่องสุ่มที่ไม่รู้ว่าจะดีหรือร้าย เขามักจะได้รับส่วนที่ดีที่สุดเสมอ... “ดีหรือร้าย” ถูกกระสุนคือร้าย กระสุนเปล่าคือดี
พรสวรรค์นี้จะผลักดันผลลัพธ์ที่ “ดี” มาสู่เขาในทุกการเลือก เขาจะไม่ถูกกระสุน ไม่ว่าเขาจะเลือกกระบอกไหน
ซูมู่ละสายตา มองไปที่หลินอวี่เวย
หลินอวี่เวยก็กำลังมองเขาอยู่ สายตาของทั้งคู่ปะทะกัน หลินอวี่เวยพูดก่อน เสียงเบามาก เหมือนกำลังบอกความลับที่ไม่ควรให้ใครรู้ “คนละนัด?”
ซูมู่ไม่พูดอะไร หลินอวี่เวยกัดริมฝีปาก แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ในน้ำเสียงแฝงความไม่แน่ใจ “คุณ... เป็นคนแรกได้ไหม? ฉันดวงไม่ดีเลย กลัวนัดแรกก็...”