ซูมู่ไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง
อุ้งเท้ายักษ์นั่นฟาดลงมาใส่กระเช้าของเขาด้วยแรงราวกับสายฟ้าฟาด ความเร็วระดับที่แม้แต่สายตาเคลื่อนไหวของเขายังจับได้เพียงเงาพร่าเลือน
เงามหึมาทาบทับลงมาปกคลุม ซูมู่สบถในใจ......ฝ่ามือของอีกฝ่ายใหญ่เกินไป ต่อให้เขาวิ่งเร็วแค่ไหนก็ยังอยู่ในรัศมีการโจมตีของมันอยู่ดี
ตูม......
เสียงกระแทกดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก
เสียงเสียดสีของเหล็กกล้าที่แหลมเสียดแทงแก้วหูดังสนั่น ซูมู่รู้สึกว่ากระเช้าทั้งคันสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
แต่อุ้งเท้านั่นกลับไม่แตะต้องกระเช้า
ที่ระยะห่างจากกระเช้าไม่ถึงหนึ่งเมตร มีพลังที่มองไม่เห็นขวางกั้นมันไว้ พลังนั้นเปล่งแสงเรืองรองจางๆ ยึดอุ้งเท้ายักษ์ไว้แน่นหนาอยู่นอกกระเช้า
เกล็ดของอุ้งเท้ายักษ์เริ่มเน่าสลายทันทีที่สัมผัสกับแสงเรือง เลือดสีดำไหลซึมออกจากร่องเกล็ด หยดลงบนพื้น กัดกร่อนจนเกิดหลุมที่ควันขาวลอยกรุ่น
สิ่งยักษ์ส่งเสียงคำรามแหลมเสียดแทงแก้วหู ซูมู่รู้สึกเหมือนเยื่อแก้วหูจะถูกฉีกทึ้ง เสียงกรีดร้องน่าสยดสยองดังก้องในราตรีกาล ทำเอาหนังศีรษะชาไปหมด
แต่มันไม่หยุด
มันยกอุ้งเท้าอีกข้างขึ้นอีกครั้ง
ซูมู่ไม่มีเวลาสนใจสภาพน่าอนาถของมัน กระเช้าของเขายังเร่งความเร็วมุ่งหน้าสู่ม่านป้องกัน ห้าสิบเมตร สามสิบเมตร สิบเมตร......
และแล้วเขาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหล่นลงมาจากเหนือศีรษะ
ไม่ใช่สิ่งยักษ์นั่น......การโจมตีครั้งที่สองของมันยังไม่ทันฟาดลงมา
เป็นสิ่งประหลาดชุดละครนั่น