ถนนโล่งว่างทางตะวันออกของสนามกีฬา ตอนนี้กลายเป็นทะเลสีเขียวทึบที่ทำให้หายใจไม่ออก
เถาวัลย์หนายั้วเยี้ยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน บ้างหนากว่าเอวผู้ใหญ่ บ้างเล็กเท่านิ้วมือ พันเกี่ยวกันแน่นขนัดเป็นกำแพงที่มีชีวิต พื้นผิวของเถาวัลย์มีลายเส้นสีม่วงคล้ำ ราวกับเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ขอบใบมีฟันเลื่อยเล็กๆ ละเอียด คมแสงสาดเย็นในแสงจันทร์
อาคารสองข้างทางถูกเถาวัลย์พันรัด ไต่เลื้อย แล้วกลืนหาย รอยร้าวบนกำแพงด้านนอกอัดแน่นด้วยรากฝอยของพืช หน้าต่างถูกเถาวัลย์บีบจนแตก เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น ทางเดินปกคลุมด้วยใบไม้ร่วงและกิ่งไม้หักหนาเป็นชั้น เหยียบลงไปมีเสียงกรอบแกรบ
ใจกลางทะเลสีเขียวนั่น เสี่ยวจิ่วยืนอยู่บนรากไม้ที่โผล่ขึ้นมา
กระถางดอกไม้ในอ้อมกอดเขา... พืชสีม่วงเข้มต้นนั้น... หายไปแล้ว ไม่ใช่ตาย ไม่ใช่ถูกทิ้ง แต่มันหลอมรวมเข้ากับเถาวัลย์พวกนี้ ซูมู่มองเห็นเส้นสายในเถาวัลย์มีแสงเรืองสีม่วงจางๆ ไหลเวียนเหมือนเลือดที่สูบฉีดทั่วร่างของพืช จุดที่แสงพวกนี้ไหลมาบรรจบกันคือใต้เท้าของเสี่ยวจิ่ว
เสี่ยวจิ่วกดมือทั้งสองกับพื้น นิ้วเสียบลึกลงไปในดิน เขาหลับตาอยู่ ริมฝีปากสั่นนิดๆ เหมือนท่องอะไรบางอย่าง เลือดไหลออกมาจากรูจมูก... ไม่ใช่เพราะถูกต่อย แต่เป็นสัญญาณของพลังบางอย่างที่ตีกลับสู่ร่างกาย เลือดสีแดงคล้ำไหลตามร่องริมฝีปากลงมาทางคาง หยดใส่ปกเสื้อโค้ทสีเทา ซึมกระจายเป็นวงคราบสีคล้ำ