ซูมู่สังเกตเห็นว่า สายตาของนักล่าคอยแต่จะลอยไปทางเสี่ยวจิ่ว ไม่ได้มองหน้าเสี่ยวจิ่ว แต่มองใต้เท้าของเสี่ยวจิ่ว... พวกรากเถาวัลย์ที่พุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดิน เขากำลังหา จุดเชื่อมต่อที่เถาวัลย์เหล่านั้นยึดกับพื้น
แล้วเขาก็พบมัน
ร่างของนักล่าทรุดต่ำลงทันที ไม่ใช่เพราะถูกเถาวัลย์รัด แต่เป็นเขาเองที่ย่อตัวลงต่ำ มือทั้งสองข้างกำดาบ ชี้ปลายดาบลงพื้น แล้วแทงลงไปอย่างแรง
“แกร๊ก...!”
พื้นดินปริแตกเป็นรอยร้าว ไม่ใช่รอยร้าวตามธรรมชาติ แต่จากตำแหน่งที่ปลายดาบแทงเข้าไป มีคลื่นอากาศสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพวยพุ่งออกมาจากรอยแยก ราวกับมีบางอย่างระเบิดอยู่ใต้ดิน
ร่างของเสี่ยวจิ่วสั่นสะท้านวูบหนึ่ง เถาวัลย์ที่จู่โจมอย่างบ้าคลั่งพลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
นักล่าชักดาบออก ดีดตัวจากรอยแยกพุ่งตรงไปหาเสี่ยวจิ่ว
เหล่าเว่ยยกโล่ขึ้นอย่างรวดเร็ว มือของจ้าวเฉิงกำด้ามดาบถัง ร่างของไป๋หลิ่วซีโน้มไปข้างหน้า... แต่พวกเขาก็ไม่ได้เคลื่อนไหว ไม่ใช่ไม่อยากขยับ แต่ไม่ทัน จากจุดที่นักล่าอยู่ถึงตำแหน่งของเสี่ยวจิ่ว ระยะทางตรงไม่ถึงสามสิบเมตร ด้วยความเร็วของเขา สองวินาทีก็ถึง และพวกนั้นยืนอยู่ไกลออกไปร้อยเมตร ต่อให้ไป๋หลิ่วซีเร่งเต็มกำลัง ก็ต้องใช้เวลาสี่วินาที
สองวินาที สี่วินาที ต่างกันเท่าตัว
เสี่ยวจิ่วเงยหน้าขึ้น ลืมตา
ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น ม่านตาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มน่าประหลาด เหมือนต้นไม้ดอกในอ้อมกอดของเขา เลือดกำเดายังไหลอยู่ เลือดในหูก็ซึมออกมาตรงมุมตา... เลือดไหลออกเจ็ดทวาร ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่ในดวงตาสีม่วงคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเลย