วินาทีต่อมา กับดักหนีบและซากมอนสเตอร์ตัวนั้นปรากฏขึ้นพร้อมกันภายในกระเช้า
กับดักหนีบร่วงลงพื้น เกิดเสียงโลหะกระแทกดังทึบ
ส่วนซูมู่กำขวานไว้แน่น มืออีกข้างกดอยู่ที่ไกปืนตลอด ปากกระบอกเล็งไปยังเงาดำ ร่างกายเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมสูงสุด
ตายแล้ว?
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ง้างขวานฟาดใส่หัวของสิ่งนั้นอย่างบ้าคลั่ง
“แกทำเสียงป้าบ!”
“แกชนฉัน!”
“แกบั่นทอนความทนทานกรู!”
คมขวานจามลงในเนื้อดังทึบต่อเนื่อง เลือดสีเขียวกระเซ็นทั่วบริเวณ
เขาไม่ได้ใช้ปืน เพราะสำหรับเขาแล้ว กระสุนทุกนัดมีค่ายิ่งนัก
จนกระทั่งข้อความยืนยันปรากฏ[สังหารค้างคาวประหลาดชั้นยอด (Lv1 เขียว) ค่าประสบการณ์ +10]
ซูมู่จึงหยุดมือ
หลังจากสายตาปรับตัว เขาจึงมองเห็นรูปร่างของสิ่งนั้นชัดเจน—ขนาดลูกบาสเกตบอล ผิวสีเขียวอมเทาหม่น ใบหน้ามนุษย์บิดเบี้ยว
ขนาดตัวใหญ่กว่าค้างคาวประหลาดธรรมดาสามถึงสี่เท่า ขนาดลูกบาสเกตบอล รูปร่างโดยรวมยังเป็นค้างคาวบิดเบี้ยวเหมือนเดิม
แต่หน้าตา...
น่าเกลียดกว่า
ใบหน้ามนุษย์นั้นชัดเจนขึ้น—ไม่ใช่แค่เค้าโครงเลือนราง แต่เห็นอวัยวะบนใบหน้าได้อย่างแท้จริง ตาข้างหนึ่งใหญ่ อีกข้างเล็ก ข้างที่ใหญ่แทบกินพื้นที่ครึ่งใบหน้า ข้างที่เล็กหรี่จนเป็นเส้น ปากฉีกถึงใบหู ภายในเต็มไปด้วยฟันแหลมซ้อนกันสามชั้นแน่นขนัด เหมือนใบมีดเครื่องบดเนื้อ
ผิวหนังก็ไม่ใช่สีน้ำตาลเทาเหมือนดินโคลนของค้างคาวประหลาดธรรมดา แต่มีเงาสะท้อนสีเขียวอมเทาหม่น ซูมู่ใช้ด้ามขวานกระทุ้งดู