เฉินจวินนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ สองมือจับพวงมาลัยไว้ ข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อย เขาไม่ได้ตื่นกลัว แต่เป็นความตื่นเต้น
“พี่ซู รถคันนี้ขับง่ายดี ดีกว่ารถซานตาน่าคันพังที่เคยขับตอนเรียนขับรถอีก” เขาลองโยกคันเกียร์ เหยียบคันเร่ง เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามต่ำ
ซูมู่นั่งบนที่นั่งข้างคนขับ วางกระเป๋าเป้ไว้ข้างเท้า ดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด “นายเคยขับรถแบบนี้ด้วยเหรอ”
“ไม่เคยขับ แต่หลักการก็เหมือนกัน วางใจได้พี่ซู ผมขับนิ่ง” เฉินจวินตบพวงมาลัย น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความมั่นใจแบบติดดิน
เบาะหลัง หลินเสี่ยวเหอและหลินอวี่เวยนั่งอยู่คนละฝั่ง หลินเสี่ยวเหอวางมีดสั้นไว้บนตัก ก้มหน้า ไม่รู้กำลังคิดอะไร หลินอวี่เวยพิงกระจกรถ สายตามองออกไปนอกรถ ไม่พูดจา ไม่มองซูมู่ แต่ซูมู่สังเกตจากกระจกมองหลังว่า ใบหูของเธอยังคงแดงระเรื่ออยู่
ภายในรถเงียบไปครู่หนึ่ง
เฉินจวินสตาร์ทรถ ขับตามหลังรถหุ้มเกราะคันหน้า ร่วมเข้าสู่ขบวนยาวของทัพใหญ่
รถวิ่งช้าๆ ราวยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ตามจังหวะโดยรวมของขบวน นอกหน้าต่าง กลุ่มอาคารสีเทาของโรงไฟฟ้าชานเมืองเหนือค่อยๆ ถอยห่างออกไป แนวป้องกันที่เคยมีเสียงปืนและเสียงระเบิดกึกก้อง บัดนี้ว่างเปล่า เหลือเพียงปลอกกระสุนเต็มพื้นและรอยเลือดแห้งกรัง
ขบวนเคลื่อนไปได้ไม่ถึงยี่สิบนาที การโจมตีระลอกแรกก็มาถึง
ยักษ์ ไม่ใช่หนึ่งหรือสองตัว แต่เป็นฝูง
พวกมันพุ่งออกมาจากซากปรักหักพังสองข้างถนน รูปร่างสูงตั้งแต่ห้าเมตรไปจนถึงกว่าสิบเมตร ผิวหนังสีขาวเทาภายใต้แสงอาทิตย์สะท้อนแสงหม่นหมอง ตัวที่วิ่งนำหน้ามาสูงอย่างน้อยสิบห้าเมตร มือข้างหนึ่งถือคานเหล็กรูปตัวไอที่ถอดมาจากอาคาร แกว่งวนเหนือศีรษะราวกับสะบัดกิ่งไม้ไปรอบหนึ่ง แล้วฟาดลงมาทางขบวนรถอย่างรุนแรง