ซูมู่จ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “แกดื่มจนอิ่มแล้ว ถึงเวลาตอบแทนกันบ้าง”
เขายื่นมือออกไป
ใบของโสมโลหิตหดวูบ ราวกับเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ทั้งต้นดีดตัวพ้นผิวดิน ตั้งท่าจะมุดกลับลงไป แต่ซูมู่คว้ารากหลักของมันไว้ได้ก่อน
โสมโลหิตบิดตัวในมือเขา ใบหุบเข้าหากัน คล้ายกำลังแสดงความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด จากนั้นก็สงบลง
ซูมู่ตรวจดูสภาพของมันก่อน...
สีของพืชทั้งต้นเข้มขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย สีทองอร่ามเจือสีขาวจาง ๆ
สีขาวจางนั้นคล้ายถูกบางสิ่งฝืนผสมเข้าไป แต่ดูแล้วไม่ได้สร้างความเสียหาย กลับทำให้ใบมันวาวขึ้นกว่าเดิม
ดูเหมือนผลข้างเคียงจากการดูดซึมเลือดเทวทูตจะไม่ชัดเจนนัก
เขาจับรากฝอยเส้นหนึ่งแล้วตัดออกมา
โสมโลหิตสั่นสะท้านตรงรอยตัด ก่อนบาดแผลจะสมานอย่างรวดเร็ว จากนั้นมันก็หดกลับลงดิน คล้ายกำลังงอน
ซูมู่เหลือบมองเวลา การแช่เหล้าต้องใช้เวลาถึง 12 ชั่วโมง นานเกินไป
เขาจึงตัดรากฝอยมาอีกท่อนแล้วผสมน้ำ โสมโลหิตเด้งวูบอีกครั้ง ก่อนจะยอมจำนนหดกลับลงดินและไม่ขยับอีก
เขาดื่มน้ำที่ผสมรากฝอยโสมโลหิตเข้าไป
รสแรกฝาดเล็กน้อย ตามด้วยรสขมฝาดเฉพาะตัวของรากพืช
เขาใช้วิชามองภายในตรวจดูความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างละเอียด ทันทีที่สายเลือดทองคำกับสายเลือดเทวทูตสัมผัสน้ำแก้วนั้น ทั้งคู่ก็เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นเล็กน้อยพร้อมกัน ราวกับมีพลังบางอย่างคอยปรับสมดุลอยู่ตรงกลาง