เธอนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเจอมาตลอดทาง
เปิดหีบสมบัติได้ระเบิดมือสามลูก คนอื่นได้เกราะกับอาวุธ เจอโบราณสถานที่ไม่มีมอนสเตอร์ คิดว่าดวงตัวเองพลิกผันแล้ว แต่ของยังไม่ทันอุ่นมือก็ถูกนักล่าหมายหัว ไล่ล่าไปทั่วเขตมืดตั้งครึ่งเขต กว่าจะรอดมาได้ก็หืดจับ เจอซูมู่ นึกว่าจะได้เกาะค่าประสบการณ์กิน สุดท้ายดันมาเห็นกับตาว่าเขาหยอดเหรียญโบราณหนึ่งเหรียญใส่เครื่องเก่าๆ แล้วเหรียญก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
ทำไมคนเราถึงดวงดีได้ขนาดนี้
หลินอวี่เวยสูดลมหายใจลึก ดึงฮู้ดของผ้าคลุมลงมาปิดหน้าเกือบครึ่ง
“ฉันไปละ” เธอพูด น้ำเสียงขุ่น “เรื่องทางนี้ นายจัดการเอง”
ซูมู่หันมามองเธอ
“ข่าวเรื่องสถานที่ลับให้แกไปแล้ว” หลินอวี่เวยว่า “ฉันไปก็เหมือนไม่ให้น่ะสิ แกไปเองเถอะ”
ซูมู่ผงกหัว ตั้งแต่แรกเขาไม่ได้คิดจะเข้าไปพร้อมเธอด้วยซ้ำ...ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่กฎของสถานที่ลับเขายังไม่รู้ คนเพิ่มก็เพิ่มความไม่แน่นอน ที่เธอขอแยกไปเองก็ตรงใจเขา
“ได้” ซูมู่ตอบ
หลินอวี่เวยไม่พูดอะไรอีก เธอห่อตัวแน่นในผ้าคลุม ลำแสงบิดเบี้ยววูบหนึ่ง แล้วร่างก็อันตรธานหายไปในอากาศ ซูมู่มองผ่านแว่นตาเห็นเงาร่างเธอเคลื่อนไปทางเหนืออย่างรวดเร็ว ฝีเท้าไม่ช้า ทิศทางแน่วแน่ ไม่แม้แต่จะหันกลับมา
เขาเก็บสายตากลับ หันหลังเดินไปทางโซนตะวันออกของสวนสัตว์ ทางเข้าสถานที่ลับอยู่หลังภูเขาจำลองกลุ่มหนึ่งในโซนตะวันออก ดูจากแผนที่ ห่างจากตรงนี้ประมาณสองกิโลเมตร