หล่อนแทบจะกรีดร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่พอลมปากจะหลุด หล่อนก็รีบกลั้นไว้สุดแรง......กลัวจะดึงดูดพวกซอมบี้
ทว่าไม่ทันแล้ว
ขวานวาดโค้งกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่จุดที่ซอมบี้หนาแน่นที่สุด ห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตรอย่างแม่นยำ......
ส่วนซูมู่ไม่แม้แต่จะมองผลลัพธ์
เขาหมุนตัววิ่งทันที ไม่กี่ก้าวก็ถึงโคนต้นไม้ใหญ่ใกล้สุด แล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนพรวดขึ้นไปในพริบตา จากนั้นก็คว้ากิ่งไม้หนาเหนี่ยว หันกลับมายื่นมือให้หลินอวี่เวย
“เร็ว! ขึ้นมา!”
หลินอวี่เวยมึนงงไปทั้งตัว
หล่อนยังไม่ทันตั้งหลักจากความคิด “ซูมู่บ้าไปแล้ว” ก็ได้ยินเสียงแสบแก้วหูดังมาจากไกล ๆ......
“ตริ๊ด ตริ๊ด ตริ๊ด......”
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์แอปเปิล
เหนือลานโล่งของสวนสนุก เสียงนั้นบาดหูจนถึงขีดสุด
หลินอวี่เวยหน้าซีดเผือด
จบเห่แล้ว
แวบหนึ่งผ่านสมอง
“ไอ้บ้า!”
หลินอวี่เวยไม่ทันได้คิดมาก คว้ามือที่ซูมู่ยื่นให้
วินาทีต่อมา แรงมหาศาลก็กระชากหล่อนขึ้นทั้งตัว ราวกับไร้น้ำหนัก ขึ้นไปอยู่บนกิ่งไม้
ทั้งสองเบียดกันบนกิ่งไม้หนาเดียวกัน ร่างกายแนบชิด
หลินอวี่เวยไม่มีแก่ใจสนใจท่วงท่าที่แสนจะคลุมเครือนี้ ความสนใจทั้งหมดถูกภาพเบื้องหน้าเรียกร้องไปหมด
ถึงขั้นที่หล่อนตะลึงค้าง
ซอมบี้เบื้องหน้าเคลื่อนไหวแล้ว
ตอนแรกก็แค่ไม่กี่ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด พวกมันหยุดเดิน เบ้าตากลวงโบ๋หันไปทางต้นเสียง จากนั้นก็มากขึ้น มากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกระแสคลื่น จากทุกซอกทุกมุม หลั่งไหลไปยังตำแหน่งที่โทรศัพท์อยู่