ณ ริมป่า ซูมู่และหลินอวี่เวยยืนเคียงกันหลังต้นไทรใหญ่ ลูกตาทะลุผ่านพื้นที่โล่งกว่ายี่สิบเมตรสวนสนุกเบื้องหน้า
นั่นคือโซนชิงช้าลูกตุ้มหมุนยักษ์และรถเซิร์ฟความเร็วสูง
แขนกลมหึมาชูขึ้นสูง เบาะนั่งที่ห้อยอยู่ปลายแกว่งไกวเล็กน้อยตามแรงลม มีเสียงโลหะเสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าด รางรถเซิร์ฟคดเคี้ยว ขบวนรถสีฉูดฉาดหลายคันเอียงกระเท่เร่อยู่บนราง บางคันถึงกับพลิกคว่ำอยู่ด้านข้าง
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นสำคัญคือเงาร่างที่เดินเร่ร่อนอยู่ตามเครื่องเล่นเหล่านั้น
ซอมบี้
ซอมบี้หนาแน่นขนัด
ซูมู่กะประมาณคร่าวๆ แค่ในขอบเขตสายตาก็มีไม่ต่ำกว่าสองร้อยตัว มันสวมเสื้อผ้าหลากสี...มีเสื้อเชิ้ตแขนสั้นกางเกงขาสั้นของนักท่องเที่ยว มีชุดยูนิฟอร์มของพนักงาน และบางส่วนเป็นชุดคอสเพลย์ของวัยรุ่น ตอนนี้กลับกลายเป็นสีขาวหม่นเทาเหมือนกันหมด ผิวหนังเหี่ยวย่น ท่วงท่าแข็งทื่อ
พวกมันไม่ได้รวมตัวเป็นกลุ่มใหญ่ แต่กระจายตัวทั่วบริเวณ เดินเร่ร่อนเป็นกลุ่มเล็กๆ สองสามตัว บางตัวเดินกลับไปกลับมาใต้ชิงช้าลูกตุ้มหมุนยักษ์ บางตัวเคลื่อนตัวช้าๆ ระหว่างรางรถเซิร์ฟ ยังมีอีกหลายตัวยืนอยู่บนจุดสูงสุดของราง เงยศีรษะขึ้นเหมือนกำลัง “ดื่มด่ำ” แสงแดดที่ไม่มีอยู่จริง
ทุกตัวอยู่ในสภาพ “พร้อมแต่รอรับสัญญาณ” อันน่าขนลุก...ร่างกายไหวเอนเล็กน้อย ศีรษะหมุนไปมาเป็นพักๆ เบ้าตากลวงโบ๋กวาดมองรอบทิศ แต่ไร้ซึ่งเป้าหมายแน่ชัด