“ไม่ต้องแล้ว” พี่หลิวส่ายหัว น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก “คนคนนี้ไม่มีทางเป็นสมาชิกทีมเราได้ ดูความเร็วของเขาสิ เขาฆ่ายักษ์ตัวนั้นโดยไม่กะพริบตา คนแบบนี้... ระดับสูงกว่าเราอย่างน้อยหลายระดับ”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรา...”
“เราไปทางเรา อย่าไปรบกวนเขา” พี่หลิวเก็บสายตากลับมา ยกกล่องเสบียงกล่องสุดท้ายขึ้นรถเข็น “โลกนี้กว้างใหญ่ ผู้แข็งแกร่งมีมากมาย สิ่งที่เราทำได้คือตามรอยเท้าพวกเขาไป อย่าให้ถูกทิ้งห่างไกลนัก”
ทุกคนเงียบไปหลายวินาที แล้วพยักหน้าเงียบ ๆ
พวกเขามาจากเส้นเคเบิลอีกเส้นหนึ่ง เพิ่งเข้าร่วมแชนแนลสาธารณะของเมืองถ่านอัสดงเมื่อวานนี้
บนเส้นเคเบิลของพวกเขาก็มีผู้แข็งแกร่งไม่น้อย... มีสองคนที่เลื่อนเป็นระดับสามในช่วงสองวันที่ผ่านมา และอีกคนถึงขั้นได้หนังสือเปลี่ยนอาชีพสีน้ำเงินมา ก่อนมาถึงเมืองถ่านอัสดง พวกเขาคิดว่าคนบนเส้นเคเบิลของตัวเองแข็งแกร่งพอแล้ว อย่างน้อยก็ไม่แพ้ใคร
แต่วันนี้หลังจากได้พบคนผู้นี้ พวกเขาถึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าคำว่า “ช่องว่าง” เขียนอย่างไร
“ไปกันเถอะ” พี่หลิวเข็นรถเข็น มุ่งหน้าไปทางเหนือ “พรุ่งนี้ตอนเย็นทหารจะตีฝ่าวงล้อม พวกเราต้องไปถึงโรงไฟฟ้าชานเมืองเหนือก่อนหน้านั้น อย่าเสียเวลา”