หมอกยามราตันอยู่เบื้องหน้าซูมู่ เงาสีแดงเข้มผุดขึ้นและเลือนหายซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามช่องว่างระหว่างอาคารสองฝั่ง
เขตสิ่งประหลาดขยายออกมาเล็กน้อยเมื่อเทียบกับตอนกลางวัน แต่ก็ยังไม่ล้ำพ้นระยะส่องสว่างของหอคอยป้องกัน เขาหยุดยืนตรงแนวเขตแดนอยู่ครู่หนึ่ง สังเกตรูปแบบการเคลื่อนไหวของพวกสิ่งประหลาด... หนาแน่น แน่นขนัดจริง ๆ เงาสีม่วงเข้มเบียดเสียดกันอยู่ในหมอกยามราตรี ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ แทบไม่มีช่องว่าง
เขาก้าวข้ามเส้นนั้นไป
สิ่งพิศวงตัวแรกที่พุ่งเข้ามาถูกเขากวาดด้วยทวนจนแหลกสลาย จุดแสงสีม่วงเข้มยังไม่ทันเลือนหาย ตัวที่สอง ตัวที่สาม ตัวที่ห้า และตัวที่สิบก็กรูกันเข้ามาจากทุกทิศทางแล้ว
ราวกับมีบางสิ่งถูกกระตุ้นขึ้นพร้อมกัน การโจมตีจากหลากหลายมุมและทิศทางพุ่งถาโถมเข้ามาในพริบตา พรสวรรค์ปัดป้องกางออกในชั่วขณะนั้น กำแพงโล่ที่มองไม่เห็นสะท้อนการโจมตีเหล่านั้นออกไป แต่นั่นเป็นเพียงการป้องกัน ไม่ใช่การแก้ปัญหา
ซูมู่ถอยกรูดไปกว่าสิบก้าว กลับออกมายังนอกแนวเขตแดนอีกครั้ง
พวกสิ่งพิศวงไล่ตามมาจนถึงใกล้แนวเขตแดนแล้วหยุดลง ราวกับมีเส้นที่มองไม่เห็นขวางอยู่ พวกมันข้ามมาไม่ได้
เขาลองอีกหลายครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง... ขอเพียงข้ามเส้นนั้นไป พวกสิ่งพิศวงก็จะกรูกันเข้ามาราวกับคลื่น