หลังยืนยันแล้วว่าเขาไม่ใช่คนที่สังหารแม่ทัพผี น้ำเสียงและท่าทีของอีกฝ่ายก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด
แม้ยังรักษามารยาทพื้นฐานเอาไว้ แต่ความรู้สึกทำนองว่า “คุณไม่ใช่คนที่พวกเราให้ความสำคัญเป็นพิเศษอีกแล้ว” ก็เผยออกมาอย่างชัดเจน
ซูมู่ไม่ได้ไม่พอใจ เขาลุกขึ้น ยิ้มบาง ๆ ให้ผู้อาวุโสหลี่แล้วกล่าวว่า “ขอบคุณครับ”
ผู้อาวุโสหลี่พยักหน้าเช่นกัน ไม่ได้รั้งเขาไว้
ซูมู่หันหลังเดินออกจากอาคารหลังนั้น
ด้านนอกยังคงถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองจาง ๆ จากหอคอยป้องกัน ผู้มีอาชีพเหล่านั้นยังคงประจำตำแหน่งเป็นขบวน ราวกับไม่เคยขยับไปไหน
ระหว่างเดินกลับ ภาพจำที่ซูมู่มีต่อองค์กรพีระมิดทองก็ชัดเจนขึ้น พวกเขากับองค์กรต้าเฟิงมีแนวทางต่างกันอย่างสิ้นเชิง อย่างน้อยต้าเฟิงก็ยังแสดงเจตนาดีที่จะคุ้มครองและชี้แนะอยู่บ้าง ส่วนตรรกะขององค์กรพีระมิดทองตรงไปตรงมากว่า...
เห็นว่าคุณมีประโยชน์ ก็ใช้ทรัพยากรดึงตัวไว้ ถ้าไม่เห็นประโยชน์ ก็รักษาระยะห่าง
จะว่าดีหรือร้ายก็ไม่ใช่ แค่สมจริงกว่าเท่านั้น
เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ อย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ได้ข่มขู่เขา และไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติต่อการปิดบังของเขา
เมื่อกลับมาถึงบริเวณใกล้ฐานหอคอย ซูมู่รออยู่พักหนึ่ง แต่ไม่มีสิ่งพิศวงปรากฏมาอีก
ตอนหลินอวี่เวยอ้อมมาจากอีกด้าน บนหลังเธอก็มีกระเป๋าใบใหม่เพิ่มขึ้นมา ใบใหญ่ตุงจนเห็นได้ชัดว่าระหว่างทางเก็บของมาไม่น้อย
เธอเดินมาหยุดข้างซูมู่ กระชับสายกระเป๋าให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “ฉันสังเกตระหว่างทางแล้ว บริเวณเส้นทางหอคอยสามสายค่อนข้างปลอดภัย มอนสเตอร์ไม่โจมตีคนก่อน และไม่มีสิ่งประหลาด