ภาพใบหน้าด้านข้างของหญิงคนหนึ่ง เธอกำลังพูดอะไรบางอย่าง เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นั่งอยู่บนสนามหญ้า กำลังหัวเราะ และยังมีบทสนทนาช่วงหนึ่งที่พร่าเลือน ราวกับถูกบันทึกไว้จากที่ไกลแสนไกล
ภาพเหล่านั้นเล่นวนซ้ำไปมา ไร้เสียง มีเพียงเงาภาพเลือนรางหมุนเวียนอยู่ภายในลูกแก้ว
บางครั้งเขาก็เหลือบมองลูกแก้ว แล้วทำให้เลือดไหลต่อไป จนกระทั่งเลือดไม่ไหลออกจากแขนอีก เขาจึงพิงลำต้นไม้ด้านหลัง ลมหายใจแผ่วสั้น นิ้วมือสั่นเล็กน้อยขณะหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเขียนข้อความสองสามบรรทัดลงบนหน้าสุดท้าย
ลายมือยึกยือยิ่งกว่าหน้าก่อน ๆ แต่เขายังคงเขียนตัวอักษรทุกตัวอย่างตั้งใจให้ชัดเจน
หลังเขียนตัวสุดท้ายเสร็จ เขาวางพู่กันลง ก้มมองลวดลายสีม่วงคล้ำบนหลังมือที่หยุดลามแล้ว จากนั้นก็พิงอยู่ตรงนั้น ไม่ได้หันไปมองลูกแก้วอีก สายตาทอดไปยังส่วนลึกของป่าท้อ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง หรือไม่ก็ไม่ได้รออะไรเลย
ภาพลวงตาสิ้นสุดลง
......
ซูมู่ถอนตัวออกจากภาพนั้นและกลับสู่โลกความจริง เขาก้มมองสมุดบันทึกกับลูกแก้วในมือ เงียบงันอยู่นาน ก่อนเก็บทั้งคู่ไว้ชั้นในสุดของกระเป๋า
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมกระสุนนัดนั้นถึงปลิดชีวิตอีกฝ่ายได้ในนัดเดียว
ค่าสถานะของบัณฑิตผู้นั้นตอนที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์เหนือกว่าขอบเขตที่เขาจะรับมือได้ซึ่งหน้า แต่ก่อนกลายพันธุ์ อีกฝ่ายได้ถ่ายเลือดส่วนใหญ่ออกจากร่างกายไปแล้ว หลังจากนั้นยังผ่านการสูญเสียต่อเนื่องมาหลายปี ค่าพลังชีวิตจึงลดลงจนถึงขีดจำกัด เหลือเพียงระดับต่ำสุดที่ทำให้ยังคงดำรงอยู่ได้