ซูมู่รับหนังสือเล่มนั้นมา เปิดอ่านสองหน้า ด้านในไม่มีคัมภีร์วิทยายุทธ์ลึกล้ำอย่างที่เขาเคยคิด มีเพียงเรื่องพื้น ๆ... การยืนท่าไหน เดินแบบไหน ออกแรงอย่างไร หายใจเช่นไร เขียนอย่างละเอียดทุกตัวอักษร ราวกับครูคนหนึ่งกำลังสอนเด็กนักเรียนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่รู้อะไรเลย
“ขอบคุณ” ซูมู่เก็บหนังสือเข้ากระเป๋า
ไป๋หลิ่วซีพยักหน้า แล้วเหลือบมองนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์เก่า ๆ บนข้อมือ บนหน้าปัดกระโดดไปมาด้วยตัวเลขที่ซูมู่อ่านไม่เข้าใจ เหมือนกำลังนับถอยหลัง
“ทางทหารส่งข่าวมา” เธอพูด “ก่อนบ่ายวันนี้ ทุกคนต้องถอนตัวจากเขตมืด ไปรวมพลที่โรงไฟฟ้าชานเมืองเหนือ เมืองนี้... อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”
คิ้วของซูมู่ขมวดเล็กน้อย: “อีกนานแค่ไหน”
“อย่างมากสุดคืนนี้” ไป๋หลิ่วซีตอบ “หลังจากวันนี้ ที่นี่จะกลายเป็นเมืองร้าง ไม่ใช่เมืองร้างที่มีคนตายเยอะ แต่เป็นแบบ...” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังหาคำที่เหมาะสม “เป็นที่ที่แม้แต่มอนสเตอร์ก็ไม่คิดอยู่”
ซูมู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า: “เข้าใจแล้ว”
ไป๋หลิ่วซีไม่ได้พูดอะไรอีก เธอหันหลัง เดินไปทางเหล่าเว่ยและจ้าวเฉิง ครึ่งทางเธอหยุด ไม่หันกลับมา พูดเพียงประโยคเดียว: “วันหลังมีโอกาส มาทางเหนือ ประตูของต้าเฟิงเปิดรอคุณเสมอ”