นกยักษ์ตัวนั้นกางปีกกว้างกว่าที่ซูมู่เคยเห็น ขนปีกแต่ละเส้นดั่งกระบี่ทองยาวเรียว ส่องประกายพร่างพราวภายใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่น
หัวของมันปกคลุมด้วยเกล็ดสีทองเข้ม จะงอยปากงุ้มเหมือนดาบโค้ง นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นกำลังลุกโชนด้วยอารมณ์ที่ซูมู่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน... ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นโทสะเดือดดาล โทสะนั่นไม่ใช่การโต้กลับเมื่อถูกยั่วยุ หากเป็นความโศกเศร้าที่ฝังลึก ดั้งเดิมยิ่งกว่านั้น ราวกับมีบางสิ่งถูกขุดรากถอนโคนออกจากกระดูกดำ นกยักษ์ตัวนี้คือตัวเดียวกับที่ซูมู่เห็นเมื่อแรกเข้าเขตสวนสัตว์... เป็นนกมงกุฎทองที่จับงูเหลือมยักษ์ได้ราวกับหยิบของเล่น แม้แต่เขายังตรวจสอบระดับของมันไม่ออก
เสียงร้องแหลมเสียดแทงดังขึ้นจากนกยักษ์ ดั่งมีดกรีดแผ่นกระจก บาดแก้วหูจนปวดแปลบ มันโฉบลงมา เร็วถึงขนาดสายตาเคลื่อนไหวของซูมู่จับได้แค่เงาทองที่หลงเหลือ
หมีสีน้ำตาลขยับแล้ว
มันไม่ได้วิ่งหนีไปไกล แต่วิ่งตรงมาทางซูมู่ สี่อุ้งเท้าตะกุยดินจนเกิดหลุมลึก โคลนและเศษหินกระเด็นกระจายอยู่เบื้องหลัง ไข่ที่มีรูโหว่ใบนั้นแกว่งไปมาบนอกของมัน ของเหลวสีทองเข้มสาดกระเซ็นเป็นทางยาวตลอดเส้นทาง
ฝีเท้ามันเร็วไม่เหมือนหมี แต่คล้ายลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกจุดชนวน ซูมู่มองเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลขุ่นมัวของมันแวบผ่านแววเจ้าเล่ห์ สัตว์เดรัจฉานนี่เลือกวิ่งเข้าหาที่คนชุมนุม