ฝั่งจางเผิงเองก็กำลังหารือกันเป็นการส่วนตัว ข่าวสารแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในหมู่ผู้คน ไม่ใช่ผ่านเครื่องมือสื่อสาร แต่เป็นสายตา เป็นสัญญาณมือ เป็นเสียงแผ่วเบาที่ขยับจากริมฝีปาก มีเพียงคนใกล้ตัวเท่านั้นที่ได้ยิน
“ของอยู่ที่ตัวเขา”
“ลงมือตอนออกไปแล้วกัน ที่นี่จัดการไม่ได้”
“ถ้าเขาแข็งแกร่งมากล่ะ?”
“หมายเลขเจ็ดบอกเอง สถานที่ลับแห่งนี้เฉพาะคนที่มาถึงโลกนี้ภายในหนึ่งสัปดาห์เท่านั้นถึงเข้าได้ เจ็ดวัน จะเก่งไปได้แค่ไหนกัน?”
“ของนั่นเป็นไอเทมเกินขั้นตอนปัจจุบันนะ คนที่แม้แต่วัตถุประหลาดยังไม่เคยเห็น เธอคิดว่าของที่เขามีจะกระจอกเหรอ?”
“ถ้าออกไปแล้วไม่ได้อยู่จุดเดียวกันล่ะ?”
“การเทเลพอร์ตของสถานที่ลับ จุดตกไม่ไกลกันมากหรอก ยี่สิบคน จะจัดการสองคนไม่ได้?”
เหอหลินยืนอยู่ริมฝูงชน ได้ยินคำพูดพวกนี้ ความรู้สึกไม่สบายใจพวยพุ่งขึ้นมาราวกับกระแสน้ำ เธอไม่รู้จักซูมู่ แต่เธอเคยเห็นซากศพของมอนสเตอร์ที่ถูกฆ่าตายในครั้งเดียว... เสือดาว ไฮยีน่า สุนัขป่า ทุกศพล้วนเป็นบาดแผลถูกแทงทะลุจากอาวุธชนิดเดียวกัน หากบาดแผลพวกนั้นเป็นฝีมือของชายคนนี้... พรสวรรค์เธอฟื้นตัวแล้ว ญาณสัมผัสกลับมาแล้ว เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากชายผู้ยืนอยู่ไม่ไกลนั่น... นิ่งสงบ ลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง เหมือนแอ่งน้ำตาย เธอไม่อยากลงมือ
“ถ้าเขาเป็นคนฆ่ามอนสเตอร์ข้างนอกนั่นล่ะ?” เสียงของเหอหลินไม่ดัง แต่มากพอที่จะให้จางเผิงได้ยิน