เขาใช้การเคลื่อนไหวเพียงน้อยนิดเพื่อสร้างความเสียหายสูงสุด พลังทั้งหมดถูกอัดแน่นอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ ไม่ให้สูญเปล่าแม้แต่น้อย
และหมีตัวนั้นก็กำลังควบคุมตัวเองเช่นกัน กรงเล็บของมันสามารถทุบบดพื้นดาดฟ้าได้ทั้งชั้น เสียงคำรามของมันสามารถทำให้กระจกในรัศมีร้อยเมตรแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่มันไม่ทำ
มันเก็บกักพลังทั้งหมดไว้ภายในร่างกาย ใช้กรงเล็บขนาดมหึมาที่สามารถทุบรถหุ้มเกราะได้ ต่อสู้กับทวนยาวของซูมู่ในเชิงประลองฝีมือที่เกือบจะเรียกได้ว่า “ประณีต”
มันกำลังควบคุมขอบเขตการต่อสู้ ควบคุมเสียง ควบคุมทุกความเคลื่อนไหวที่อาจดึงดูดนกยักษ์ตัวนั้นได้
พวกเขาทั้งคู่กำลังกลัว กลัวว่านกยักษ์จะกลับมาก่อนเวลา
แต่ถึงแม้จะควบคุมขนาดนี้ แรงกระแทกจากการต่อสู้ก็ยังทำให้หลินอวี่เวยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
จังหวะที่ปลายทวนของซูมู่แทงเข้าไปในกระดูกสะบักของหมีสีน้ำตาล เธอรู้สึกว่าพื้นดาดฟ้าใต้เท้าสั่นสะเทือน ขณะที่กรงเล็บของหมีฟาดลงบนโล่ที่ซูมู่ใช้ปัดป้อง เสียงทึบนั้นแม้จะอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรก็ยังกระเทือนถึงแก้วหูของเธอ
การปะทะในระดับนี้ หากถูกแม้เพียงแค่เฉี่ยว ก็ถึงตายสำหรับระดับของเธอ
หลินอวี่เวยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เก็บกดความคิดว้าวุ่นในหัว เธอไม่ได้มาเพื่อดูการต่อสู้ เธอมาเพื่อขโมยไข่
เธอละสายตากลับมา เก็บความรู้สึกตะลึงพรึงเพริดนั้นไว้ แล้วรวมสมาธิไปที่รังนก