นกยักษ์สีทองตัวนั้นกำลังบินมุ่งหน้ามาทางนี้ บนตัวมันมีคราบเลือด... ไม่ใช่เลือดของมันเอง แต่เป็นของหมีสีทองยักษ์
ความเร็วมันสูงกว่าที่ซูมู่คาดไว้มาก ปีกทั้งสองข้างกางออกบดบังฟ้า แสงอาทิตย์ส่องลอดผ่านขนสีทองของมัน ทอดเงามหึมาเคลื่อนตัวบนพื้นดิน
ดวงตาของมันจับจ้องไปที่ดาดฟ้าตึกนั้น จับจ้องหมีสีน้ำตาลที่กำลังกอดเปลือกไข่ดูดกิน จับจ้องแอ่งรังนกสองอันที่ว่างเปล่า
ซูมู่ไม่หันหลังกลับ
เขาได้ยินเสียงร้องแหบพร่าดังมาจากข้างหลัง ได้ยินเสียงกระแทกหนักหน่วงของหมีสีน้ำตาลที่กระโดดลงจากดาดฟ้า ได้ยินเสียงหวีดหวิวแหลมสูงของปีกนกยักษ์ที่กรีดอากาศตอนพุ่งลง เขาไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เขาเพียงอยากวิ่ง วิ่งให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้
เสียงของหลินอวี่เวยดังขึ้นข้างหูเขา คราวนี้ผ่านเครื่องมือสื่อสาร ด้วยความเร่งรีบและหอบหายใจอย่างชัดเจน: “วิ่งไปทางใต้ มอนสเตอร์ทางนั้นน้อย ฉันตามไป”
ซูมู่ไม่ตอบ เท้าของเขาตอบสนองเร็วกว่าสมอง เลี้ยวเข้าไปในตรอกแคบๆ ทางทิศใต้
สุดขอบฟ้าด้านหลัง นกยักษ์สีทองพุ่งลงมาถึงดาดฟ้าแล้ว กรงเล็บมันตะครุบไข่ครึ่งฟองที่หมีสีน้ำตาลยังไม่ทันได้ดื่ม ปีกกระพือแรง กวาดรังนกทั้งรังหล่นลงจากดาดฟ้า
ซูมู่วิ่งผ่านไปสองถนน เลี้ยวอีกหนึ่งโค้ง ในที่สุดก็หยุดหลังถนนการค้าร้างสายหนึ่ง