“ลูกสาวฉันเหรอ?” น้ำเสียงของหวังเหม่ยเจวียนฟังดูแปลก ๆ เธอมองใบหน้าสวยราวกับดอกไม้ของไป๋อวี๋ แล้วชี้ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันคลอดออกมาเหรอ?”
แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่เชื่อคำพูดนี้ หวังเหม่ยเจวียนเหลือบมองไป๋มู่ซ่วนที่ดูครุ่นคิดหนักใจ
“แม่ เป็นอะไรไปเหรอ?” ไป๋อวี๋รู้สึกแปลก ๆ จึงอดขยับเข้าไปใกล้ไม่ได้
พอเธอเข้ามาใกล้ หวังเหม่ยเจวียนก็รู้ซึ้งว่าคำว่า ‘มองจนตาย’ เป็นยังไง ทั้งที่เธอก็เคยเจอคนหน้าตาดีแบบนี้มาก่อน ลูกสาว ‘หลายคน’ ก่อนหน้านี้ของเธอก็มีคนที่หน้าตาพอ ๆ กัน แต่ไป๋อวี๋กลับให้ความรู้สึกไม่เหมือนพวกนั้นเลย
หวังเหม่ยเจวียนกุมอกที่เต้นรัว มือที่ยื่นออกไปหมายจะผลักคนกลับกลายเป็นดึงเข้าหาตัว
“ไม่มีอะไร” พอได้สติ เธอก็พบว่าตัวเองโอบแขนไป๋อวี๋ไว้แล้ว
เรื่องนี้ทำให้เธอเงียบไปเลย
ไป๋มู่ซ่วนเองก็เงียบไม่ต่างกัน
ไป๋อวี๋มองคนนี้ที คนนั้นที
ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“พ่อ แม่ พวกคุณมีเรื่องอะไรปิดบังหนูอยู่หรือเปล่า?” ไป๋อวี๋ถามอย่างระแวง
สองสามีภรรยาไป๋มู่ซ่วนที่อยากพูดว่าใครเป็นพ่อใครเป็นแม่ของเธอ กลับพูดคำแรง ๆ ออกมาไม่ได้
ไม่รู้ทำไม แค่มีใครทำไม่ดีกับไป๋อวี๋ พวกเขาก็รู้สึกแย่ไปด้วย แม้แต่ตัวพวกเขาเองก็เหมือนกัน
ความรู้สึกแย่นี้มาจากก้นบึ้งของหัวใจ ราวกับ ‘ดวงใจ’ ของพวกเขาถูกทำร้าย
“ไม่มีหรอก ลูกสาวคนดี หิวแล้วใช่ไหม แม่ไปทำของอร่อยให้กินนะ” หวังเหม่ยเจวียนหน้าซีด แต่ก็พยายามฝืนยิ้ม
“ไม่จริง พวกคุณต้องมีเรื่องปิดบังหนูแน่ ๆ” ไป๋อวี๋ไม่ยอมใจ เธอดึงแขนอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ไป
“ไม่มีอะไรจริง ๆ” หวังเหม่ยเจวียนมองไป๋มู่ซ่วนอย่างขอความช่วยเหลือ
ไป๋มู่ซ่วนทำหน้าแข็งทื่อ อยากหนีออกไปให้พ้น ๆ