คุณจอห์นได้เห็นภาพที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต อากาศร้อนระอุ กลุ่มไฟปรากฏขึ้นในมือของแม่มด กองฟืนก็ระเบิดออกจากกันด้วยวิธีนี้
ชาวบ้านแตกตื่นหนีกลับเข้าหมู่บ้าน คุณจอห์นเองก็ถูกประกายไฟลวกเข้าให้ รีบดึงหลานชายที่กำลังเมามันกับการดูเรื่องสนุกกลับบ้านอย่างไม่คิดชีวิต
หัวใจของเขาเต้นแรง สั่งให้มือปิดประตู หลังพิงบานประตูหายใจหอบใหญ่ พลางเงี่ยหูฟังเสียงด้านนอก พร้อมกับอธิษฐานในใจอย่างสุดชีวิต
ภายนอกเริ่มเงียบลง ท่านทหารกับท่านโครีตายไปแล้วหรือ?
เขาไม่กล้าคิด แต่ก็อดคิดไม่ได้
ถ้าพวกเขาตายหมด แม่มดคนนั้นจะเผาหมู่บ้านทิ้งหรือเปล่า?
พอคิดถึงตรงนี้เขาก็ร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อน กลัวออกไปจะชนกับแม่มดพอดี เดินวนไปวนมาอยู่กับที่ ความคิดในหัวยิ่งคิดยิ่งน่ากลัว
ข้างนอกไม่มีเสียงแล้ว
คุณจอห์นกลืนน้ำลาย ฝืนใจเปิดบานประตูออกเล็กน้อย บางทีแม่มดอาจจะไปแล้ว บางทีอาจจะไปแก้แค้นคนอื่น บางที—
นอกช่องประตู ดวงตาสีดำสนิทคู่หนึ่งกำลังจ้องเขาอยู่
ดวงตาคู่นั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม ใบหน้าของแม่มดแนบติดกับบานประตู มุมปากยังคงยิ้มแบบที่ทำให้เขาขวัญผวา ราวกับกำลังพูดว่า เจอแกแล้ว
คุณจอห์นหายใจไม่ออก ตาค้าง ร่างทรุดลงไปข้างหลังอย่างกับต้นไม้ล้ม
ในความรู้สึกสุดท้าย แม่มดคนนั้นเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง
หวู่เหยา จ้อง NPC ที่ล้มหมดสติบนพื้นกับคำเตือนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า รู้สึกไร้เดียงสาจนน่าเอ็นดู: "NPC ยุคนี้ก็ฮิตทำคดีแบล็กเมล์กันด้วยเหรอ?"
[คำเตือน: ห้ามข่มขู่ประชาชน]
เธอก้าวข้ามร่างของคุณจอห์นไป ข้างในห้องยังมี NPC หลายตัวหดตัวอยู่ตามมุมผนัง ตัวสั่นเทา เหมือนนกกระจอกสามตัวอัดกันอยู่ตรงมุมที่มืดที่สุดของบ้าน ดูท่าทางอยากจะฝังตัวเองลงไปในรอยแตกของกำแพง
ไหล่สั่น เข่าสั่น แม้แต่ริมฝีปากก็สั่น เสียงฟันกระทบกันดังเล็ก ๆ ชัดเจนผิดปกติในห้องที่เงียบสงัด
แต่บนหัวไม่มีแถบเลือด
NPC ที่เปิดประตูแล้วเป็นลมไปเมื่อครู่มีป้าย[ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเถ้าธุลี·จอห์น]อยู่บนหัว NPC สองสามคนนี้ก็เป็นชาวบ้านหมู่บ้านเถ้าธุลีตามด้วยชื่อเหมือนกัน เวทลูกไฟในมือของหวู่เหยาเริ่มกระสับกระส่าย
[คำเตือน: ห้ามโจมตีหน่วยที่ไม่เป็นศัตรู!]
ความเร็วของคำเตือนช่างเหมือนเตรียมไว้ล่วงหน้า
แล้วถ้าฝืนโจมตีล่ะ?
[คำเตือน: การโจมตีหน่วยที่ไม่เป็นศัตรูจะหักพลังเวท 50% และไม่สามารถฟื้นฟูได้]
เอาล่ะ หวู่เหยาเสียดายจนต้องยอมแพ้ เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่เธอคิดว่าใจดีที่สุดเท่าที่จะมีได้: "พวกคุณต้องการความช่วยเหลือไหม?"
NPC เงียบ กริ่งแต่ตัวสั่น
"มีเควสให้ฉันทำไหม?"
ความเงียบ
"หรือว่าจะให้หาอะไรสักอย่าง?"
ยังคงเงียบสนิท
NPC พวกนั้นยิ่งสั่นหนักขึ้นไปอีก หนึ่งในนั้นเป็น NPC วัยกลางคนเริ่มสะอื้นเบา ๆ แต่ก็ไม่สามารถพูดคุยได้ และไม่มีเครื่องหมายเควสต์เด้งขึ้นมาเลย
หวู่เหยาเกาหัวตัวเอง รู้สึกว่าถูกเกมหลอก คำโฆษณาบอกไว้เลิศเลอ "NPC มีเส้นเรื่องชีวิตที่สมบูรณ์" สุดท้ายก็แค่นี้หรือคือระดับความฉลาด?
เธอถามด้วยความอดทนขนาดนี้ กลับไม่แม้แต่จะสนใจ
"ช่างเถอะ" เธอปัดแก้มป่อง ตัดสินใจไม่เสียเวลากับ NPC ที่ไม่สามารถโต้ตอบได้พวกนี้อีกต่อไป เริ่มคุ้ยเขี่ยของไปทั่วบ้าน
บานพับตู้เสื้อผ้าขึ้นสนิมแล้ว พอหวู่เหยาเปิดออกก็เกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทันที NPC พวกนั้นก็สะดุ้งอีกครั้ง
เธอยื่นมือเข้าไปในตู้คลำไปรอบหนึ่ง ปลายนิ้วแตะถูกของแข็ง ๆ หลายชิ้น หยิบออกมาดูแวบหนึ่ง ระบบไม่บอกว่านี่คือขนมปัง เธอยังคิดว่านี่คือหินเสียอีก แข็งขนาดนี้เอาไปใช้เป็นอาวุธได้เลย
คลำเจอเกลือครึ่งไห ใส่ในไหดินเผา ปนกับสิ่งสกปรกสีเทาไม่น้อย
ของสองอย่างนี้วางไว้ก่อน เธอยังคงล้วงเข้าไปในส่วนลึกของตู้ นิ้วแตะถูกห่อของเล็ก ๆ ที่หุ้มด้วยผ้าหลายชั้น ซ่อนอยู่ในตำแหน่งที่ลึกที่สุดของตู้ ห่ออย่างมิดชิด ด้านนอกยังมีเชือกป่านเส้นเล็กมัดไว้หลายรอบ!
หวู่เหยารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ซ่อนมิดชิดขนาดนี้ ต้องเป็นของดีแน่!
เธอแกะอยู่นาน ปมเชือกป่านเส้นเล็กผูกตายแก้ยาก ต้องออกแรงดึงเอา แกะผ้าออกทีละชั้น สุดท้ายก็เผยให้เห็นถุงเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเม็ดสีเหลืองคล้ำ
น้ำตาล
น้ำตาลถุงเล็ก
หวู่เหยาเงียบไปหลายวินาที เธอสัญชาตญาณอยากจะด่าเซ็ตติ้งประหลาด ๆ ของเกม แต่มองจากอีกมุมหนึ่ง นี่ก็สะท้อนถึงความใส่ใจของเซ็ตติ้งเกม
ยังไงซะ NPC ที่ดูเหมือนชาวนาจน ๆ แบบนี้จะซ่อนของดีอะไรได้ล่ะ?
คิดก็คิดอย่างนั้น แต่ผู้เล่นก็ยังไม่ยอมปล่อยโอกาสมุดเก็บของ ไม่ว่ายังไง นี่คือเกมนะ! ทำสมจริงขนาดนี้จะเอาเป็นชีวิตที่สองหรือไง!
ใต้เตียงก็ต้องไม่ละเว้น เธอนอนคว่ำลงไปมองข้างใน เห็นแค่รองเท้าหญ้าขาด ๆ สองสามคู่ ยังไม่ถึงขั้นเป็นอุปกรณ์เลยด้วยซ้ำ
เธอเปิดฟูกขึ้นมาอีกที กลิ่นอับของฟางกับกลิ่นอับเก่า ๆ ของของเก่าก็พุ่งชนหน้าผาก เห็นแม้แต่หมัดกระโดดหนีกระเจิงด้วยตาเปล่า
หวู่เหยาเผลอก้าวถอยหลังสามก้าว คิดไปคิดมาก็เดินออกจากกระท่อมดินหลังนั้นเลย
เป็นไปได้ยังไง? นี่มันหมู่บ้านมือใหม่จริงเหรอ? จนได้ขนาดนี้! ไม่มีสวัสดิการอะไรเลย!
หวู่เหยามองแถบน้ำหนักของตัวเอง[2.1/10กก.] ราคาของพลัง 1 ก็คืออะไรก็แบกไม่ไหว
ไม้ หิน ที่ดูเหมือนจะใช้ได้ พอหยิบสักชิ้นสองชิ้นก็เดินลำบาก อัตราการเสียพลังเพิ่มเป็นเท่าตัว
เธอจำต้องเลือกของที่มีขนาดเล็กน้ำหนักเบาใส่กระเป๋า แต่ตอนนี้กระเป๋าใกล้จะเต็มแล้ว!
ออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน เธอไปบ้านข้าง ๆ อีกหลายหลัง แม้บางบ้านจะล็อกประตู แต่ผู้เล่นที่เปิดล็อกไม่ได้ก็ยังพังได้ไม่ใช่เหรอ?
เธอค้นหาข้าวของตามบ้านเรือนทีละหลัง ประสิทธิภาพสูงมาก แต่สิ่งที่ได้กลับน่าสงสารจนน่าเวทนา
เสื้อผ้าเก่าปะเต็มไปด้วยรอยปะสองสามตัว เชือกป่านมัดหนึ่ง ข้าวโอ๊ตถุงเล็ก เทียนครึ่งเล่ม เหรียญทองแดงสองสามอัน……
"ไม่มีเควส ไม่มีอุปกรณ์ ไม่มีวัสดุ……" หวู่เหยายืนอยู่กลางจัตุรัสเล็กใจกลางหมู่บ้าน ยิงเวทลูกไฟออกไปบนฟ้าอย่างแค้นเคือง "พวกแกออกแบบหมู่บ้านมือใหม่กันมายังไงเนี่ย!"
สิ่งที่ตอบกลับเธอมีเพียงเสียงลมหอบผ่านต้นไม้แห้งเหี่ยว
เธอเปิดแผนที่ดู สถานที่ที่เรียกว่า[หมู่บ้านเถ้าธุลี]นี้มีบ้านเรือนอยู่สามสิบกว่าหลัง สัญลักษณ์บ้านเรือนเรียงรายกันอย่างหนาแน่น เธอได้ไปเยือนครบทุกหลังแล้ว หาเจอของที่ใช้ได้ไม่กี่อย่างเลย
ห่างจากการอัปเลเวลอีก 160 ค่าประสบการณ์ ผู้เล่นตัดสินใจใช้ความคิดริเริ่มเอง ออกไปดูนอกหมู่บ้านว่ามีมอนสเตอร์เล็ก ๆ ตัวไหนบ้าง
ถึงจะไม่มีระบบแนะนำมือใหม่ แต่ผู้เล่นมากประสบการณ์จะหาทางออกเองได้!
หวู่เหยาเดินมุ่งหน้าไปตาม[ทางเล็กทางเหนือ]ที่ทำเครื่องหมายในแผนที่ บางครั้งก็วิ่งไปคุ้ยตามกอหญ้า กองหิน ใต้โคนไม้ว่าแล้วก็ฟัน ๆ
เงาร่างของเธอไกลออกไปเรื่อย ๆ บนเส้นทางเล็ก รูปร่างค่อย ๆ เล็กลงกลายเป็นจุดกระดุกกระดิก หายไปสุดขอบทาง
หมู่บ้านเถ้าธุลีกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง