บทที่ 3 เจ้าควรจะชดเชยค่าสินสอดให้พ่อกับแม่ข้าหรือเปล่า
จิ้งจอกน้อยรู้ดีว่ามนุษย์กลางคืนขี้ขลาดกว่ากลางวัน ก็เลยออกไปเดินเล่นสักพักใหญ่
พอจิ้งจอกน้อยกลับมาอีกครั้ง ฟ้าก็มืดตึ้ดไปแล้ว
จิ้งจอกน้อยเห็นบ้านเงียบกริบเลยยกอุ้งเท้าขึ้นมาเกาหัว หรือว่า... มนุษย์พวกนั้นจะมากันแค่กลางวันนะ ถ้าอย่างนั้นมันจะแกล้งหลอกกลางวันก็แล้วกัน
จิ้งจอกน้อยคิดพลางกระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง
มันอยากอาบแสงจันทร์ไปด้วยพักผ่อนไปด้วย แต่ทันทีที่กระโดดขึ้นไปก็เห็นว่าภายในห้องยังมีมนุษย์อีกสองคน และดูเหมือนมนุษย์สองคนนั้นกำลัง... ทำอะไรสักอย่าง
มันยังไม่เคยเห็นมนุษย์ทำอะไรสักอย่างนั่นเลยนะ
ต้องดูให้ดีๆ ซะแล้ว
บ้านหลักของที่นี่หน้าต่างเป็นกระจก
จิ้งจอกน้อยเอาหน้าไปแนบกับกระจก
เปรี้ยง!
จิ้งจอกน้อยยังไม่ทันเห็นอะไรดีๆ โดนฟ้าผ่าเข้าให้แล้ว แถมยังผ่าออกเป็นสองซีกอีก
จิ้งจอกน้อยหงุดหงิดสุดๆ!
มันก็แค่อยากดูว่ามนุษย์ทำอะไรสักอย่างนั่นกับสัตว์สี่ขาอย่างพวกมันทำน่ะ มันต่างกันยังไง? ทำไมต้องโดนฟ่าผ่าด้วย? แถมยังผ่าเป็นสองซีกอีก?
ในห้อง หม่าลี่เฟิงเดิมทีก็ไม่มีประสบการณ์อยู่แล้ว ยังมาโดนฟ้าผ่าตกใจเข้าไปอีก ชั่วพริบตาเดียวนั้นก็...
หม่าลี่เฟิงหงุดหงิดสุดๆ!
ถึงเขาจะเป็นครั้งแรก แต่ตอนเด็กๆ สิ่งที่เขาชอบทำที่สุดก็คือตามพ่อกับพี่ชายคนโตและพี่ชายคนที่สองไปเที่ยวเล่นที่กองทัพ
เขาเป็นลูกรักตอนแก่
พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนที่สองของเขา ภายใต้การสั่งสมจากพ่อกับแม่ อายุแค่สิบกว่าก็เข้ากองทัพแล้ว
ตอนเขาเกิด พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนที่สองก็ได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้บัญชาการกองร้อยแล้ว
ตอนที่เขาตามพ่อกับพี่ชายคนโตและพี่ชายคนที่สองไปเที่ยวเล่นที่กองทัพ นอกจากจะได้ดูเครื่องบินกับปืนใหญ่แล้ว ยังได้ยินคำพูดลามกๆ ไม่น้อยอีกด้วย
ส่วนเจิ้งชุนฟางก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก "คุณ... คุณจะอาบน้ำหน่อยไหม"
หม่าลี่เฟิงอยากอยู่นิ่งๆ ก่อน "คุณไปอาบก่อนเถอะ"
เจิ้งชุนฟางใส่เสื้อผ้าแล้วก็ไปที่ครัวเพื่อต้มน้ำ
อีกด้านหนึ่ง จิ้งจอกน้อยก็โล่งอกเหมือนกัน เพราะมันกลับมารวมเป็นตัวเดียวอีกครั้งแล้ว
จิ้งจอกน้อยดีใจจนกระโดดสองที แล้วก็เริ่มมองดูว่าฟ้าผ่ามันไปตกที่ไหน?
ผลคือมองตั้งนานก็ยังดูไม่ออกว่านี่คือที่ไหน?
จิ้งจอกน้อยเกาหัวแล้วก็เลิกสนใจ ฟ้าผ่าให้มันกลับมารวมเป็นตัวเดียวกันได้ แสดงว่าไม่ได้คิดจะทำลายมัน
จิ้งจอกน้อยคิดแล้วก็หลับไป
เจิ้งชุนฟางอาบน้ำเสร็จที่ครัวก็ยกอ่างน้ำกลับมา "คุณจะเช็ดตัวหน่อยไหม"
"เช็ด" เขาต้องพิสูจน์ว่าเมื่อกี้เป็นเพราะไม่มีประสบการณ์ ถึงได้เร็วขนาดนั้น
เจิ้งชุนฟางวางอ่างลงบนม้านั่งแล้วก็เข้านอน
ผลคือเธอเพิ่งจะหลับไป หม่าลี่เฟิงก็เริ่มรบกวนอีก
เจิ้งชุนฟางอยากจะถีบเขาลงจากเตียง แต่แม่ของเธอบอกว่าคืนแรกของการแต่งงานต้องอดทน
ครั้งนี้ ในที่สุดหม่าลี่เฟิงก็พิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ได้ไม่เอาไหน
หม่าลี่เฟิงนอนอย่างอิ่มเอมใจ
เจิ้งชุนฟางอดทนตั้งนาน สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะแอบถีบเขาทีหนึ่งถึงได้หลับ
วันรุ่งขึ้น หม่าลี่เฟิงนอนจนตะวันโด่งฟ้าถึงตื่น
หนุ่มสาวในหมู่บ้านที่เพิ่งแต่งงานใหม่ๆ สามารถพักได้สามวัน เจิ้งชุนฟางเลยไม่ได้ปลุกเขา
เจิ้งชุนฟางเห็นเขาตื่นแล้ว ก็แอบถลึงตาใส่เขาก่อน จากนั้นถึงพูดว่า "หิวแล้วใช่ไหม ฉันจะกลับบ้านไปเอาข้าวมาให้"
พวกเขามีแค่ตุ่มดินเผาหนึ่งใบ ไม่มีหม้อ
"ไปเถอะ" แต่งกับภรรยาชาวบ้านดีอย่างนี้แหละ ไม่ใช่แค่มีข้าวกินทันทีที่ตื่นนอน ยังยกมาให้ถึงมือด้วย
เจิ้งชุนฟางแอบถลึงตาใส่เขาอีกครั้งถึงจะไปเอาข้าวมาให้
กินข้าวเสร็จ หม่าลี่เฟิงก็ควักเงินกับคูปองออกมาจากกระติกน้ำทหารใบหนึ่ง "คุณอ่านหนังสือเป็นใช่ไหม"
"อือ ฉันจบประถม"
"งั้นคุณดูเอาว่าใช้ชีวิตต้องซื้ออะไรบ้าง ฉันจะพาไปซื้อ"
"ได้" เจิ้งชุนฟางพูดพลางเริ่มต้นดู
ดูเสร็จแล้ว เจิ้งชุนฟางตกตะลึงไปเลย! "คุณ... คุณมีเงินกับคูปองมากมายขนาดนี้ได้ยังไง คุณ... คุณเป็นนายน้อยของพวกนายทุนเหรอ?"
"เธอต่างหากที่เป็นนายน้อยของพวกนายทุน ของพวกนี้ล้วนแต่เป็นของที่แม่ฉัน กับพี่ชายคนโตของฉัน พี่สาวคนโต พี่ชายคนที่สอง พี่สาวคนที่สอง แล้วก็พี่สะใภ้คนโต พี่สะใภ้คนที่สอง พี่เขยคนโต แล้วก็พี่เขยคนที่สองให้ฉันทั้งนั้น"
เจิ้งชุนฟาง "..." พี่ชายพี่สาว พี่สะใภ้พี่เขยของคุณนี่ใจกว้างจริงๆ "คูปองจักรยานใบนี่ใครให้คุณมา"
"ไม่รู้"
"แล้วคูปองวิทยุนี่ล่ะ"
"ไม่รู้"
"แล้วคูปองนาฬิกานี่"
"ไม่รู้"
เจิ้งชุนฟาง "..." ที่เหลือก็ไม่ต้องถามแล้ว ของที่เหลือก็ไม่มีอะไรมีค่าสู้สามอย่างนี้ "แล้วเงินอีกสองพันกว่าหยวนนี่ใครให้คุณมา"
"แม่ฉันกับพี่ชายพี่สาว แล้วก็พี่สะใภ้กับพี่เขยของฉัน ให้ใครมาเท่าไหร่ฉันไม่ได้จำ"
เจิ้งชุนฟาง "..." นี่ก็ไม่จำ? "คุณไม่ต้องให้ของขวัญตอบแทนหรือ?"
"ไม่ต้อง ตอนฉันเกิด พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนที่สองของฉันก็แต่งงานมีครอบครัวกันหมดแล้ว พี่สาวคนโตกับพี่สาวคนที่สองก็ทำงานแล้ว ในใจพวกเขา ฉันไม่ใช่น้องชายของพวกเขา แต่เป็นลูกชายของพวกเขา ถ้าฉันเกรงใจพวกเขา พวกเขาก็จะหาว่าฉันโตแล้วไม่สนิทกับพวกเขาเหมือนเดิม"
เจิ้งชุนฟาง "..." อิจฉาจัง "คุณมีเงินมากขนาดนี้ น่าจะชดเชยค่าสินสอดให้พ่อกับแม่ฉันนะ"