บทที่ 4 ถ้านางมีลูกชายแบบนี้คงกลุ้มตาย
"ต้องชดเชยให้" เขาแค่อยากจะรีบแต่งงานกับสาวชนบทให้มาดูแลเขาก่อนที่พ่อของเขาจะเข้ามาขัดขวาง ไม่ได้คิดจะแต่งฟรี ๆ "นอกจากสินสอดแล้ว แต่งงานต้องให้อะไรอีกบ้าง?"
"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ค่อยชัดเจน"
"งั้นเราไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันที่อำเภอก่อน กลับมาแล้วเจ้าไปถามแม่ของเจ้าดู แม่เจ้าคงรู้"
"ได้"
"งั้นไปกันเถอะ"
"เดี๋ยวก่อน ข้าจะหยิบตั๋วที่ต้องใช้ออกมา"
"ดี"
"เจ้าจะซื้อจักรยานกับวิทยุไหม?"
"ต้องซื้ออยู่แล้ว ตั๋วนาฬิกาข้อมือก็หยิบมาด้วย"
เจิ้งชุนฟางมองไปที่ข้อมือของหม่า ลี่เฟิง "เจ้ามีนาฬิกาข้อมืออยู่แล้วไม่ใช่หรือ?"
"เจ้ายังไม่มีนี่นา"
"...เจ้า...เจ้าจะซื้อนาฬิกาข้อมือให้ข้า?"
"อืม" ถึงพวกเขาจะแต่งงานกันแล้ว แต่คนอื่นก็ไม่ได้ติดค้างอะไรเขา ถ้าเขาอยากให้นางดูแลเขาอย่างเต็มอกเต็มใจ ก็ต้องให้ประโยชน์แก่นางบ้าง
เจิ้งชุนฟางได้ยินแล้วทั้งดีใจทั้งคาดไม่ถึง "เจ้าเต็มใจ?"
"เต็มใจสิ เจ้าเป็นภรรยาของข้า"
เจิ้งชุนฟางเสียใจที่ได้ถีบเขา "คืนนี้เจ้าอยากกินอะไร? ข้าจะทำให้เจ้า"
"ข้าอยากกินเกี๊ยว"
"ค่ำนี้ข้าจะห่อให้เจ้า" หลังจากเจิ้งชุนฟางหยิบเงินและตั๋วที่จะใช้ออกมาแล้ว ก็อยากจะคืนส่วนที่เหลือให้หม่า ลี่เฟิง
หม่า ลี่เฟิงไม่ได้รับ "เจ้าเก็บไว้เถอะ"
"ข้าเก็บ?"
"อืม"
เจิ้งชุนฟางมองเงินและตั๋วที่เหลือ แล้วก็มองหม่า ลี่เฟิง "เจ้าไม่กลัวข้าใช้สุรุ่ยสุร่ายหรือ?"
"ใช้สุรุ่ยสุร่ายก็สุรุ่ยสุร่ายไปสิ ใช้หมดแล้วข้าค่อยขอแม่กับพี่ชายพี่สาวของข้าต่อ"
เจิ้งชุนฟาง "..." ถ้านางมีลูกชายแบบนี้ หรือมีน้องชายแบบนี้ คงกลุ้มตาย "เจ้าออกไปรอที่ข้างนอกก่อน ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"เจ้าเปลี่ยนที่นี่เลยสิ"
"ข้าไม่ยอมเปลี่ยนต่อหน้าเจ้าหรอก" เจิ้งชุนฟางพูดพลางผลักหม่า ลี่เฟิงออกไป
หลังจากเจิ้งชุนฟางผลักหม่า ลี่เฟิงออกไปแล้วก็ปิดประตู จากนั้นจึงเริ่มหาที่ซ่อนเงิน ซ่อนเงินเสร็จแล้วจึงเปลี่ยนเสื้อผ้า
เปลี่ยนเสร็จ เจิ้งชุนฟางก็ออกมา ผลคือออกมาแล้วก็เห็นหม่า ลี่เฟิงยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ยิ้มให้นาง
เจิ้งชุนฟาง "..." ลืมไปว่าห้องที่พวกเขาอยู่ติดตั้งกระจก!
เจิ้งชุนฟางหันหลังกลับไปปิดหน้าต่างก่อน แล้วจึงเปลี่ยนที่ซ่อนเงิน "ข้าจะกลับบ้านแม่ข้าไปดูว่ามีเสบียงแห้งไหม? ถ้าไม่มีข้าจะต้มมันฝรั่งสักสองสามหัวติดไป พวกเราเดินไปถึงอำเภอก็เที่ยงแล้ว"
"ต้มมันฝรั่งทำไม? เราไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐตอนเที่ยง"
เจิ้งชุนฟางอยากจะบอกว่า ร้านอาหารของรัฐแพงแค่ไหนนะ? แต่ว่า หม่า ลี่เฟิงเพิ่งจะให้เงินกับตั๋วแก่นางมามากมายขนาดนี้ ถ้านางไม่ยอมให้เขาไปกินที่ร้านอาหารของรัฐ เขาก็คงจะโกรธ "ก็ได้ ข้าจะไปบอกยายของข้าสักหน่อย"
"ดี"
เทียนเอ้อร์ย่ากำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา เจิ้งชุนฟางกับหม่า ลี่เฟิงเดินตามกันมา
หม่า ลี่เฟิงเรียก "ยาย"
เจิ้งชุนฟางบอกนางว่า พวกเขาจะไปซื้อของที่อำเภอ ตอนเที่ยงไม่ต้องทำข้าวรอพวกเขา
เทียนเอ้อร์ย่านึกว่าพวกเขาแค่จะไปซื้อของจุกจิกจำพวกเข็มด้าย จึงบอกว่า "กลับมาเร็ว ๆ นะ" แล้วก็ปล่อยพวกเขาไป
พลบค่ำ เจิ้งฟู่กุ้ยกับเทียนเอ้อร์ย่า และเจิ้งต้าหนิวกับหลี่กุ้ยฮวา เพิ่งเลิกงาน กำลังจะดื่มน้ำ พักผ่อนสักหน่อยแล้วค่อยทำอย่างอื่น เจิ้งซินหวากับเจิ้งเจี้ยนหวาก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอก
เจิ้งซินหวา "ปู่ ย่า พ่อ แม่ พี่เขยรองของข้าซื้อจักรยานคันหนึ่ง"
เจิ้งเจี้ยนหวา "พี่เขยรองของข้าไม่ใช่แค่ซื้อจักรยานนะ พี่เขยรองของข้ายังซื้อวิทยุเครื่องหนึ่งด้วย"
เจิ้งซินหวา "พี่เขยรองของข้ายังซื้อนาฬิกาข้อมือให้พี่สาวรองของข้าอีกเรือนหนึ่ง"
เจิ้งเจี้ยนหวา "พี่เขยรองของข้ายังซื้อกระทะมาสองใบ"
"พี่เขยรองของข้า..."
"พี่เขยรองของข้า..."
...
เจิ้งฟู่กุ้ยกับเทียนเอ้อร์ย่า และเจิ้งต้าหนิวกับหลี่กุ้ยฮวา ฟังจนงงงันไปตาม ๆ กัน
หลังจากเจิ้งซินหวากับเจิ้งเจี้ยนหวาพูดจบอยู่นาน เทียนเอ้อร์ย่าจึงพูดขึ้นว่า "ชุนฟางนี่แต่งกับคนแบบไหนกันแน่?"
หลี่กุ้ยฮวา "เด็กคนนั้น...เด็กคนนั้นคงไม่ใช่คุณชายนายทุนหรอกนะ?"
เจิ้งต้าหนิว "หา?!"
เจิ้งฟู่กุ้ย "อย่าเพิ่งตกอกตกใจไปเอง ซินหวา ไปเรียกพี่สาวรองของเจ้ามา..."
เขายังพูดไม่จบ เจิ้งชุนฟางก็เข้ามาจากประตู "ปู่ ย่า พ่อ แม่ ข้า..."
นางยังพูดไม่จบ หลี่กุ้ยฮวาก็พุ่งเข้ามาคว้าแขนนางไว้แล้วถามด้วยความกังวล "ซินหวากับเจี้ยนหวาบอกว่าพวกเจ้าไม่ได้ซื้อแค่จักรยาน ยังซื้อวิทยุกับนาฬิกาข้อมือด้วย พวกเจ้าเอาเงินกับตั๋วมากมายขนาดนั้นมาจากไหน? ลี่เฟิง...ลี่เฟิงใช่คุณชายนายทุนหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่" เจิ้งชุนฟางเล่าถึงฐานะครอบครัวของหม่า ลี่เฟิงคร่าว ๆ
เจิ้งฟู่กุ้ยพวกเขาได้ฟังแล้ว ปฏิกิริยาตอนแรกคือ เจิ้งชุนฟางได้แต่งเข้าสู่รังแห่งความสุข ปฏิกิริยาที่สองคือ ฐานะครอบครัวเขาดีขนาดนี้ เหตุใดถึงต้องมาดึงดันจะเอานางหลาน/ลูกสาวของพวกเขา?
เทียนเอ้อร์ย่าถามข้อข้องใจของพวกเขาออกมา
เจิ้งชุนฟางมองพวกเขาแล้วพูดว่า "พ่อสามีของข้าเสียสติไปแล้ว"
เจิ้งฟู่กุ้ย เทียนเอ้อร์ย่า เจิ้งต้าหนิว หลี่กุ้ยฮวา "..." อย่างนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว
เทียนเอ้อร์ย่า "พ่อของเขาเสียสติได้ยังไง? พ่อของเขาไม่ใช่พวกนักปฏิวัติเก่าแก่หรือ?"
"ข้าไม่ได้ถาม ข้ากลัวเขาจะเสียใจ"
เทียนเอ้อร์ย่า "ไม่ต้องพูดถึงเขาเลย ฟังแล้วข้าเองยังรู้สึกเศร้า"
หลี่กุ้ยฮวา "ข้าก็ฟังแล้วเศร้าเหมือนกัน ที่เจ้ามานี่ อยากจะมาบอกพวกเราว่าต่อไปไม่ต้องทำข้าวให้พวกเจ้าสองคนผัวเมียใช่ไหม?"
"อืม แล้วก็อยากถามพวกท่านว่า แต่งงานกัน นอกจากให้สินสอดแล้ว ยังต้องให้อะไรอีกบ้าง? ตอนที่หม่า ลี่เฟิงมาแต่งงานกับข้า เขาไม่ได้ให้อะไรพวกท่านเลยไม่ใช่หรือ? ตอนนี้เขาอยากจะชดเชยให้"
ทั้งสี่คน "..." ยังจะชดเชยให้อีกหรือ?
เทียนเอ้อร์ย่า "จะให้ว่ายังไงดี? เรื่องพ่อของเขา...เขาเองก็ไม่น่าจะเอาแต่แบมือขอเงินกับพี่ชายพี่สาวไปเรื่อย ๆ นะ"
หลี่กุ้ยฮวา "ใช่แล้ว พี่ชายพี่สาวของเขาคงเห็นว่าเขาจะต้องลงชนบท ถึงได้ให้เงินกับตั๋วเขามามากมายขนาดนั้น ต่อไปคงไม่ให้แล้ว"
เทียนเอ้อร์ย่า "พวกเจ้าสองคนใช้จ่ายอย่างประหยัดหน่อย อย่าเพิ่งใช้ให้หมดทีเดียว"
หลี่กุ้ยฮวา "ยายของเจ้าพูดถูกแล้ว ต่อไปพวกเจ้ายังต้องเลี้ยงลูก"
เทียนเอ้อร์ย่า "ใช่แล้ว ลี่เฟิงมีใจคิดจะชดเชยก็พอแล้ว"
เจิ้งชุนฟางอยากจะเข้าไปกระซิบบอกเทียนเอ้อร์ย่าว่านางยังมีเงินอีกพันกว่าหยวน พอเลี้ยงลูกได้ แต่พอนางเพิ่งจะเข้าไปใกล้ เทียนเอ้อร์ย่าก็พูดว่า "เจ้ารีบกลับไปทำข้าวให้ลี่เฟิงเถิด มีที่ไหนแต่งงานแล้วยังจะมาชดเชยสินสอดอีก?"
ถึงพ่อของลี่เฟิงจะเสียสติไปแล้ว แต่มันก็ยังเป็นบุญของหลานนางที่ได้แต่งสูงขึ้นไป นางได้แต่ทำให้ลี่เฟิงเห็นแก่ความดีของพวกเขาให้มากขึ้น "รีบกลับไปทำข้าวให้ลี่เฟิงเถิด"
เทียนเอ้อร์ย่าพูดพลางผลักหลานสาวคนรองออกไป
เจิ้งชุนฟางเห็นยายของนางท่าทีแน่วแน่ ก็จำเป็นต้องกลับไป
หม่า ลี่เฟิงเห็นนางกลับมาแล้ว ก็ถามว่า "ถามชัดเจนแล้วใช่ไหม?"
"ยายข้าบอกว่าไม่มีธรรมเนียมอย่างนี้ แม่ข้าบอกว่าให้พวกเราเก็บไว้เลี้ยงลูก"
ลูก?!
หม่า ลี่เฟิงพุ่งออกไปในพริบตา "เจ้าห่อเกี๊ยวไปเถอะ ข้าจะออกไปซื้อของหน่อย" สองวันนี้เขามัวแต่คิดจะจัดการเรื่องให้เรียบร้อยก่อนที่พ่อจะรู้ ลืมไปว่าเรื่องนั้นมันอาจจะมีลูกได้
เขาอายุเพิ่งสิบแปด
เขาไม่อยากเป็นพ่อคนเร็วขนาดนี้
พ่อของเขาพูดทุกวันว่าเลี้ยงลูกชายเหนื่อยยิ่งกว่ารบอีก
เขาไม่อยากอายุยังน้อยก็ต้องเหนื่อยอย่างกับหมา
เขาทำเมื่อคืนแค่รอบครึ่งเอง คงไม่บังเอิญขนาดนั้นกระมัง