บทที่ 6 ฉันจะพาเขากลับมาเดี๋ยวนี้!
วันรุ่งขึ้น หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ รัฐมนตรีหวังก็ปั่นจักรยานไปยังสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษา เพื่อถามหัวหน้าสำนักงานว่า หม่า ลี่เฟิงถูกส่งไปประจำหมู่บ้านไหน
เหตุผลที่รัฐมนตรีหวังไปถามหัวหน้าสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษานั้น อย่างแรกคือเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าหม่า ลี่เฟิงถูกส่งไปหมู่บ้านไหน อย่างที่สองคืออยากบอกหัวหน้าสำนักงานว่า หม่า ลี่เฟิงมีเขาคอยหนุนหลังอยู่
หลังได้คำตอบแล้ว รัฐมนตรีหวังก็คุยเรื่องสัพเพเหระกับหัวหน้าสำนักงานอีกสองสามคำ ก่อนจะออกไปตามหาหม่า ลี่เฟิง
โดยทั่วไป เยาวชนผู้มีการศึกษาที่ลงชนบทจะได้พักเพียงวันเดียว
หม่า ลี่เฟิงลงชนบทมาได้ห้าวันแล้ว น่าจะเริ่มทำงานใช้แรงได้แล้ว
ดังนั้น หลังรัฐมนตรีหวังเข้ามาในเขตของกองการผลิตริมแม่น้ำและเห็นเยาวชนผู้มีการศึกษาที่เพิ่งมาถึงหลายคนกำลังหัดทำงาน เขาก็ตะโกนเสียงดังว่า “หม่า ลี่เฟิง!”
เยาวชนผู้มีการศึกษาที่เพิ่งมาใหม่แยกออกได้ไม่ยาก
รัฐมนตรีหวังยืนรอให้หม่า ลี่เฟิงเงยหน้ามองเขา
แต่คนในนาแทบทุกคนกลับเงยหน้ามองมาทางเขา…
เปลือกตาของรัฐมนตรีหวังกระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ อย่าบอกนะว่าเพิ่งผ่านมาไม่กี่วัน น้องชายของผู้บัญชาการหม่าก็เกิดเรื่องแล้ว
หัวหน้ากองการผลิตกับหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัครต่างรู้จักรัฐมนตรีหวัง
หัวหน้ากองกำลังอาสาสมัครแซ่สวี่ ชื่อต้าจ้วง
สวี่ต้าจ้วงจำรัฐมนตรีหวังได้ จึงถือจอบเดินเข้ามาหา “สวัสดีครับรัฐมนตรี! รัฐมนตรีมาหาหม่า ลี่เฟิงหรือครับ?”
จางเหวินจงก็เดินเข้ามาด้วย “สวัสดีครับรัฐมนตรี!”
“สวัสดี พวกคุณ! ลี่เฟิงไม่คุ้นกับน้ำกับดินจนล้มป่วยหรือ?”
สวี่ต้าจ้วงตอบว่า “เปล่าครับ หม่า ลี่เฟิงแต่งงานเมื่อวันก่อน”