บทที่ 7 เราต้องรับผิดชอบกับลูกสาวเขาสักหน่อยสิ
เพิ่งลงชนบทไปก็กลับมาเลยได้ยังไง? “พ่อ ใจเย็นก่อนเถอะ ตอนนี้พ่อเรียกเขากลับมา ไม่เท่ากับให้รางวัลเขาหรอกเหรอ?”
หม่า จิ้งซานเองก็รู้ว่าตอนนี้ยังเรียกเขากลับมาไม่ได้
หม่า จิ้งซานแค่พูดระบายอารมณ์เท่านั้น
“ฮึ!”
หม่า จิ้งซานเดินวนอยู่สองรอบ ก่อนจะหันไปมองซู จิ้งอวี๋ “เจ้าสามเกิดที่โรงพยาบาลนะ คุณว่าไหม มีคนเห็นว่าคุณเป็นเจ้าหน้าที่หญิง ก็เลยสลับลูกชายแท้ ๆ ของเราไปหรือเปล่า?”
“พรวด!” ซู จิ้งอวี๋ได้ยินแล้วก็หัวเราะ “ต่อให้คุณกับเจ้าสามพลัดพรากกัน ก็ยังกลับมาเจอกันได้อยู่ดี”
หม่า ลี่สิงเองก็อยากหัวเราะ “พ่อ พ่อกับเจ้าสามเหมือนถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันเลย ผมกับพี่ใหญ่ รวมถึงน้องสาวคนโตกับน้องสาวคนรอง ยังพอมีบางส่วนที่เหมือนแม่ แต่เจ้าสามเหมือนพ่อทุกกระเบียด พ่อจะบอกว่าเจ้าสามไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อ ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก”