บิดาเจินถลึงตาใส่เขา ตั้งใจจะรอให้มือปราบตรวจสอบคดีให้กระจ่างก่อน
"กล้าถามพวกเจ้าหน้าที่หน่อยเถิด มาที่จวนแห่งนี้ด้วยเหตุใดหรือ" ซ่งซิวหันไปถามมือปราบหลายนาย
มือปราบตอบว่า "ฮูหยินแห่งจวนของท่านให้คนไปศาลากลางแจ้งความ ว่าพบฆาตกรตัวจริงที่สังหารคุณชายน้อยซ่งแล้ว คือคุณชายซู่เซิ่นแห่งจวนนี่เอง"
สีหน้าซ่งซิวเปลี่ยนไปในฉับพลัน "นี่...นี่ใช่ผิดตัวหรือไม่ เฉินเอ๋อร์จะสังหารหย่วนเกอเอ๋อร์ได้อย่างไร ตอนนั้นเฉินเอ๋อร์อายุเพียงเท่าไร เกรงว่าฮูหยินข้าคงมีอาการเพ้อคลั่งแล้วกล่าววาจาเหลวไหล"
"เจ้าต่างหากที่เพ้อคลั่ง" บิดาเจินยังอดกลั้นไม่ไหว ต่อยซ่งซิวอีกหมัด
บัดนี้รอยช้ำเขียวคล้ำบนดวงตาทั้งสองข้างของซ่งซิวนั้นสมมาตรกันแล้ว
ผู้คนกลุ่มหนึ่งก้าวเข้าสู่จวนก่อน สีหน้าซ่งซิวดูเลวร้ายยิ่งนัก ใจเต้นระส่ำเต็มไปด้วยความลนลาน
เขาไม่รู้ว่าเรื่องราวไฉนจึงถูกเปิดโปงออกมา
คราแรกที่เฉินเอ๋อร์สังหารหย่วนเกอเอ๋อร์ไปแล้ว
เมื่อกลับถึงจวน เขามาพบเฉินเอ๋อร์พอดี จึงเห็นเฉินเอ๋อร์ปีนหน้าต่างเข้ามา
ขณะนั้นยังมิได้คิดว่าเฉินเอ๋อร์ออกไปก่อสิ่งใด คิดเพียงว่าเขาแค่ซุกซน
ถามเฉินเอ๋อร์ว่าเหตุใดจึงปีนหน้าต่างเข้ามา
เฉินเอ๋อร์อ้ำอึ้งตอบไม่ได้
กระทั่งวันนั้นหย่วนเกอเอ๋อร์มิได้กลับมา หลังจากแจ้งทางการ พบว่าเด็กรับใช้ตายในป่าไผ่ วิธีตายเหมือนกับคดีพวกค้ามนุษย์หลายคดีในเมืองหลวง จึงเข้าใจว่าหย่วนเกอเอ๋อร์ถูกลักพาตัวไป
เขาเพิ่งฉุกคิดถึงความประหลาดของเฉินเอ๋อร์ในวันนั้นได้
จึงไปสอบถามบุตรชายที่เกิดจากอนุภรรยาทันที
เฉินเอ๋อร์คุกเข่าลงต่อหน้าเขาแล้วร่ำไห้น้ำตานองหน้า "ท่านพ่อ เป็นข้าที่ทำผิดไป ทว่าข้ามิได้เสียใจเลย ทั้งที่พวกเราล้วนเป็นบุตรของท่าน เหตุใดมีแต่เขาเท่านั้นที่เรียกท่านว่าท่านพ่อได้ ขอแค่ได้เรียกท่านว่าท่านพ่อสักครั้ง ข้ามิกลัวสิ่งใดเลย ท่านพ่อไปแจ้งทางการเถิด ข้าจะชดใช้ด้วยชีวิตให้หย่วนเกอเอ๋อร์"