ท่านโหวอาวุโสนิ่งอึ้งไปในบัดดล
ทว่าเขายืนกรานไม่ยอมสวมเสื้อคลุมไปหาเมียเด็ดขาด ผิดมารยาทยิ่งนัก!
หรือว่าจะถูกเด็กรุ่นหลังมาจัดการได้?
เขาอยากเห็นนัก หากตัวเขาไม่ขยับ ไอ้ตัวดีนี่จะทำอะไรตนได้?
ฉินเจาซีเห็นดังนั้น ก็ไม่สนแล้วว่าท่านโหวอาวุโสจะสวมเสื้อคลุมหรือไม่ อีกทั้งยังเลิกคิดจะมัดคนด้วย
นางกระชากคอเสื้อชั้นในของท่านโหวอาวุโสโดยตรง ฉวยตัวคนขึ้นมาจากเตียง ชูขึ้นแล้วก้าวออกไปข้างนอก
ท่านโหวอาวุโสรู้สึกได้ว่าตนลอยพ้นจากเตียง ราวต้องอัสนีบาต
ผู้คนในเรือนภายใต้แสงจันทร์ มองดูฉินเจาซียกท่านโหวอาวุโสออกมา สีหน้าไม่ต่างจากท่านโหวอาวุโสเท่าใดนัก นัยน์ตาเลื่อนลอย
"ลูกอกตัญญู! อกตัญญูแท้!" ฉินหยวนโจวได้สติ แต่กลับร่ำไห้หนักกว่าเดิม ไม่กล้าเข้าไปแย่งคน
กระทั่งโจวชื่อในยามนี้ยังเงียบเสียง มองฉินเจาซีด้วยความหวาดกลัว
นี่บ้าจริงแล้ว!
แล้วยัง เหตุใดนางถึงมีเรี่ยวแรงมากถึงเพียงนี้?
ฉินเจาซียกท่านโหวอาวุโส พลางลากพวกบุตรหลานสกุลฉิน สามพ่อลูก มาหน้าห้องของฮูหยินผู้เฒ่า ยกเท้าถีบบานประตูเปิดออก
ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังหลับสนิท
มีเพียงท่านยายเฉินกับนางเจิ้งอยู่ในห้องข้าง
ในห้องข้างมีตะเกียงน้ำมันสลัว ๆ จุดส่องแต่นางเจิ้งกับท่านยายเฉิน มิได้สาดส่องถึงห้องนอนหลักของฮูหยินผู้เฒ่า
นัยน์ตานางเจิ้งเบิกกว้างขึ้นทันใด
นางอยู่ที่นี่หนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว นี่เป็นคืนที่สอง นอกจากกลางวันได้กินอะไรบ้างแล้ว แทบไม่ได้หยุดพักเลย กลางวันนั้นฮูหยินผู้เฒ่าบงการนางทั้งวัน มิได้ให้นางได้พักเลยสักนิด