เจ้าของร้านจ้าวรีบเรียกคนมาช่วยขนของออกไปหมด กุญแจร้านก็คืนให้เหอเซียง
ทว่ายามนี้ก็ล่วงเลยมาถึงค่ำ เหอเซียงจึงเดินทางกลับจวน
หลิวจั๋วถูกทุบตีจนศีรษะแตกเลือดโชก มึนงงไปพบหมอที่โรงหมอ ทำแผลเสร็จก็รีบกลับจวนโหวอย่างมึนงง
พอกลับถึงจวน ก็ตรงไปยังเรือนหลักทันที เพื่อขอเข้าพบฮูหยินผู้เฒ่า
ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเอนกายบนเตียงพักผ่อน หลับตานิ่ง ได้ยินว่าคนกลับมาแล้ว ก็ให้สาวใช้พาตัวเข้ามา ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่หน้าประตู ยังไม่ทันลืมตา ก็เอ่ยถามว่า “เก็บค่าเช่ามาครบแล้วหรือไม่?”
“ฮูหยินผู้เฒ่า” หลิวจั๋วเอ่ยปาก น้ำเสียงฟังไม่ชัด “ขอฮูหยินผู้เฒ่าโปรดชี้ขาดด้วยขอรับ ค่าเช่าเก็บไม่ได้ขอรับ”
ไท่ฮูหยินฉินลืมตาโพลงทันใด เห็นหลิวจั๋วหน้าบวมช้ำ บวมจนคล้ายกับหงเกอเอ๋อครานั้น ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“หรือว่าไอ้ทรชนนั่นลงมือกับเจ้า? เจ้าไปพบไอ้ทรชนนั่นได้อย่างไร?”
นางยังเข้าใจว่าหลิวจั๋วพบฉินเจาซีภายในจวน ยังไม่ทันก้าวออกจากประตูจวนโหว ก็ถูกไอ้ทรชนนั่นจัดการเสียแล้ว
หลิวจั๋วกัดฟันอดทนต่อความเจ็บ เอ่ยด้วยความแค้น “กราบเรียนฮูหยินผู้เฒ่า เป็นฝีมือเหอเซียงขอรับ! วันนี้ผู้น้อยไปเก็บค่าเช่า ถึงได้รู้ว่าค่าเช่าของร้านค้าพวกนั้น สองวันก่อนถูกเหอเซียงสตรีชั้นต่ำนั่นไปเก็บล่วงหน้าไปหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่ตำลึงเดียว!
นอกจากเจ้าของร้านจ้าวแล้ว วันนี้เจ้าของร้านจ้าวกำลังจะมอบค่าเช่าให้ผู้น้อยตามที่ตกลง เหอเซียงกลับนำคนจากทางการมาด้วย กล่าวหาว่าเจ้าของร้านจ้าวไม่ยอมมอบค่าเช่า บังคับขับไล่เจ้าของร้านจ้าวออกไป แล้วยึดร้านค้ากลับคืน! นังทาษชั้นต่ำเหอเซียงยังรุมทุบตีข้าเก่าด้วย ขอฮูหยินผู้เฒ่าโปรดเป็นธุระให้ข้าเก่าด้วยขอรับ”
“เจิ้งเซียงเฉี่ยว! อีนังชั่ว!” ไท่ฮูหยินฉินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะตัวหนึ่ง เดือดดาลจนอกกระเพื่อมขึ้นลง “แค่เด็กบ้านค้าขาย กล้าบังอาจเป็นศัตรูกับจวนโหว!”