ฉินเจาซีช่วยคนถึงที่สุด ชี้ทางสว่างอีกเส้นหนึ่งให้หลินซิ่นจื่อ
นางบอกหลินซิ่นจื่อว่า “ต่อจากนี้ไปเจ้าลองทำซาลาเปาขายดู เจ้าทำซาลาเปาได้อร่อยนัก หากทำให้แป้งเหนียวนุ่มนิดหน่อย ไม่ต้องกลัวไม่มีผู้ใดมาอุดหนุน”
การขายซาลาเปาย่อมใช้แป้งหยาบไม่ได้ ต้องใช้แป้งขาวละเอียดจึงจะมีรสชาติดีกว่า
หากหลินซิ่นจื่อยังขายเต้าหู้ต่อไป ภายหน้าก็มีแต่ความลำบาก
นางมีฝีมือทำเต้าหู้ก็จริง แต่ในเมืองมีคนขายเต้าหู้มากมาย รสชาติเต้าหู้ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก คงทำชื่อเสียงไม่ได้
แต่ซาลาเปาที่หลินซิ่นจื่อทำกลับมีรสชาติพิเศษนัก และทำได้แต่ไส้เต้าหู้ ใช้เต้าหู้ที่นางทำเอง ก็จะกลายเป็นเอกลักษณ์ได้
บางครั้งก็เพียงทางเลือกที่แตกต่างเล็กน้อย ก็ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป
โชคชะตาก็เป็นเช่นนี้
ความแตกต่างและตัวเลือกเพียงน้อยนิด อาจเปลี่ยนชีวิตคนได้
หนึ่งชะตาสองวาสนาสามฮวงจุ้ย ชีวิตมิใช่สิ่งตายตัว
แล้วหลินซิ่นจื่อก็ฟังคำของฉินเจาซีจริง ๆ
หลังจากกลับไป นางส่งเงินสิบตำลึงให้น้องสามี
เงินอีกสี่สิบตำลึงที่เหลือ นางเอาไปใช้หนี้ที่ยืมมาก่อนหน้านี้ ส่วนที่เหลือนางใช้ซื้อยาจับให้พ่อลูก
ยังเหลืออีกสิบตำลึง เมื่อนึกถึงคำที่เทียนซือกล่าวกับตน
นางปรึกษากับพ่อลูกแล้ว ก็เริ่มทำซาลาเปาขายจริง ๆ
ทำแต่ไส้เต้าหู้
เต้าหู้ก็เป็นของที่นางทำเอง
ช่วงแรกการค้ายังเรียบ ๆ มีแต่ลูกค้าประจำ ต่อมาชื่อเสียงค่อย ๆ กระจายออกไป การค้าก็ดีวันดีคืน
ได้กำไร ก็เช่าหน้าร้าน ขยายกิจการ