พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นต่างรู้จักหลินซิ่นจื่อ ทุกคนตั้งแผงอยู่ที่นี่เป็นประจำ ล้วนสนิทสนมกันดี
เมื่อได้ยินหลินซิ่นจื่อยอมรับ ก็มีคนกล่าวว่า “แม่นางน้อยนี่ทายถูกอย่างนั้นหรือ”
“หลอกลวงคนกระมัง ใครบ้างไม่เคยฝันถึงญาติที่ล่วงลับ พวกเจ้าไม่เคยฝันถึงบ้างหรือ ข้าเคยฝันถึง”
“เมื่อก่อนเคยฝัน ช่วงนี้กลับไม่”
ฉินเจาซีจึงกล่าวต่อ “ท่านฝันถึงแม่สามีของท่าน แม่สามีของท่านจากไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน แล้วช่วงนี้ท่านก็ฝันถึงนางทุกวัน ข้ากล่าวถูกหรือไม่”
“นางกล่าวถูกเสียจริง แม่สามีของหลินซิ่นจื่อจากไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อนนี่นา” มีผู้ร้องด้วยความตกใจ
“นี่นับเป็นอะไรเล่า คนที่สนิทกับหลินซิ่นจื่อต่างก็รู้เรื่องของนางเมื่อเร็ว ๆ นี้ รู้ว่าแม่สามีนางจากไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน รู้ว่าบ้านนางตอนนี้ลำบาก สามีนางซวยนัก เมื่อหลายวันก่อนขึ้นเขาล่าสัตว์กลับตกเขาขาหัก เพื่อรักษาขาสามี เงินในบ้านก็หมดแล้ว แถมยังหยิบยืมมาอีกไม่น้อย ที่บ้านยังมีลูกอีกสองคนต้องเลี้ยงดู”
“แต่นางกล่าวว่าหลินซิ่นจื่อฝันถึงแม่สามีทุกวัน”
“หลินซิ่นจื่อก็ไม่ได้ยอมรับ”
เพิ่งกล่าวจบ ก็เห็นหลินซิ่นจื่อพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ยอมรับแล้ว
หลินซิ่นจื่อนั้น ช่วงหนึ่งเดือนมานี้ ฝันถึงแม่สามีนางทุกวันจริง ๆ
แม่นางน้อยนี่หากกล่าวว่าเพียงฝันถึงญาติผู้ล่วงลับ ก็ยังออกจะหลอกลวงคนอยู่บ้าง
แต่ทายถูกว่านางฝันถึงแม่สามีทุกวันเป็นเวลาหนึ่งเดือน เช่นนั้นก็แม่นยำนัก
เรื่องนี้ นางไม่เคยบอกใครเลย แม้แต่พ่อของลูกก็ไม่เคยบอก
หลินซิ่นจื่อลังเลครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “นับแต่แม่สามีจากไป หม่อมฉันก็ฝันถึงนางทุกวัน”