ท่านอั้นรู้ดีถึงนิสัยบุตรสาว ดื้อรั้นดุจลา
ยิ่งห้ามก็ยิ่งจะทำ
สู้นางพาคนไปค้นก็จบ
อีกทั้งความระมัดระวังก็เป็นเรื่องดี
อ๋องเฒ่ากัดฟันกล่าว “ท่านอั้น ไฉนปล่อยบุตรสาวมาป่วน ข้าน้อยถูกปรักปรำ!”
ท่านอั้นสังเกตเห็นผิดปกติ เขาจ้องมองอ๋องเฒ่า เห็นแววตื่นตระหนกในแววตาของอีกฝ่าย
หากไร้ความผิดจริง ก็ให้คนค้นบ้านก็จบ เหตุใดต้องร้อนตัว?
หากเป็นช่างไม้ซื่อตรงปกติ บัดนี้คงอกสั่นขวัญผวา กล้าดีอย่างไรมาส่งเสียงเอะอะกับเจ้าเมืองหลวงถึงในเอี๊ยะจงฝู่?
ท่านอั้นจึงเอ่ยทันที “ไต่สวนภูมิหลังของผู้นี้ก่อน แล้วค่อยนำคนไปค้นที่พักของเขาเพิ่ม”
อ๋องเฒ่าหวั่นเกรงเต็มที่
เมื่อถูกไต่สวนก็เลี่ยงตอบคลุมเครือ
แต่ชื่อเสียงเรียงนามของเขาอยู่ในทะเบียน ทางศาลากลางย่อมหาที่พักของเขาได้
ผู้นี้ชื่อ หวังโส่วเถียน หลังตรวจสอบทะเบียนราษฎร์พบที่อยู่แล้ว ท่านอั้นให้มือปราบกว่าสิบนายกับอั้นจือไปค้นที่พักของคนผู้นี้ทันที
หวังโส่วเถียนอาศัยอยู่เขตเหนือ แถวนั้นผู้คนสับสน มากด้วยชาวบ้านยากจน
หวังโส่วเถียนหาภรรยาบุตร เฒ่าเล็กไม่ มีเพียงตัวเขาเอง
ถึงที่หมาย อั้นจือพาคนไปค้นพบทรัพย์สินต้องสงสัยในห้องใต้ดินใต้กองของระเกะระกะหลังเรือนจริงดังว่า มีแผ่นหยกสองชิ้น ปอกระพองทองหนึ่งวง และขวดยาโถโอสถอีกหลายใบ
ปากห้องใต้ดินมีแผ่นไม้ปิดบังไว้ กลบด้วยดินละเอียดกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับรอบข้าง
ด้านบนมีของระเกะระกะกองทับถมอีกชั้น
หากไปค้นธรรมดา เกรงว่าจะหาห้องใต้ดินนี้พบบมิใช่เรื่องง่าย
อั้นจือพึมพำ “ตรงตามคำทุกอย่าง... แม่นางผู้นั้นคือใครกัน?”
เป็นเทียนซวนจื่อเข้าจริงหรือ? สิ่งเหล่านี้ล้วนนางคำนวณได้กระนั้นหรือ?
อีกทั้ง ผู้นี้จะเป็นคนร้ายที่ลักพาตัวน้องชายของหว่านถังเมื่อปีนั้นหรือไม่?
น้องชายของหว่านถังก็จะหาพบได้เช่นกันใช่หรือไม่?
นำทรัพย์สินต้องสงสัยกลับมา แผ่นหยกสองชิ้นกับปอกระพองทองนี้ ตรงกันกับของติดตัวเด็กที่ถูกลักพาเมื่อครานั้นทุกประการ