เช้าตรู่วันที่สี่
ฉิงเหอป๋อและซู่เซิ่นมาคุกเข่าอยู่หน้าเรือนตระกูลเจินอีกครั้ง
ครานี้ ฉิงเหอป๋อยังคงพร่ำรำพันถึงความคิดถึงที่มีต่อฮูหยินสกุลเจิน
ซู่เซิ่นก็พร่ำบรรยายถึงความห่วงหาอาลัยมารดา
เสียงถอนหายใจรายรอบทวีขึ้นเรื่อยๆ
ทันใดนั้น ประตูใหญ่จวนเจินพลันเปิดออก เจินอิ๋งฉานและฮูหยินผู้เฒ่าเจินย่างเท้าออกมา
ฉิงเหอป๋อรีบเงยหน้ามองเจินอิ๋งฉาน
นางสวมเสื้อเกราะแพรสีจันทร์ปักลายกล้วยไม้ เบื้องล่างเป็นกระโปรงสีเดียวกัน เกล้าผมเป็นมวย ปักปิ่นหยกขาวเรียบง่ายเพียงเล่มเดียว วัยสามสิบสองมิได้ผิดแปลกไปจากสิบกว่าปีก่อน ใบหน้ายังงามดังแรกแย้ม
ฉิงเหอป๋อจ้องมองอย่างลุ่มหลง
นับแต่หย่วนเกอเอ๋อร์เกิดเรื่อง เขามิเคยเห็นภรรยาอยู่ในอาการแต่งกายปกติเช่นนี้
"ฮูหยิน เจ้ายอมมาพบข้าแล้ว" ฉิงเหอป๋อจ้องมองเจินอิ๋งฉานด้วยแววตาลึกซึ้ง "วันนั้นเจ้าแจ้งทางการโดยกะทันหัน ไม่ยอมฟังคำอธิบายใดจากข้า ข้าร้อนใจยิ่งนัก"
เจินอิ๋งฉานเห็นแววตาของเขา ก็รู้สึกคลื่นเหียนอยากอาเจียน
นางกัดฟันเอ่ย "เจ้าหุบปากเสียเถิด"
กล่าวจบ นางมองทั้งสองด้วยแววตาเย็นเยียบแล้วเอ่ยต่อ
"ซ่งซิว ซู่เซิ่น พวกเจ้าสองคนกล้าสาบานหรือไม่! ซ่งซิว เจ้าจงสาบานว่า หากเจ้ารู้อยู่แก่ใจว่าซู่เซิ่นสังหารหย่วนเกอเอ๋อร์ แต่ยังปกปิดช่วยเหลือเขา ขอให้เจ้าประสบทัณฑ์กงเล็บเชือดเนื้อจากบุตรในไส้