โจวชื่อมาถึงเรือนของฮูหยินผู้เป็นใหญ่ เมื่อฟังความแล้ว แท้จริงแล้วให้นางออกไปรับมือกับเรื่องวุ่นวายที่นังแพศยาตนนั้นก่อไว้
สีหน้าโจวชื่อแข็งทื่อ "ท่านอา ข้าเองก็มิอยากออกไปถูกด่าทอ"
ไท่ฮูหยินฉินถลึงตาใส่โจวชื่อ "เจ้าไม่ออกไป หรือจะให้ข้าออกไปเอง? หรือจะให้คุณชายของเจ้าพวกนั้นออกไป?"
นางจะยอมให้บุตรชายออกไปถูกด่าทอได้อย่างไร
"จะให้ท่านอาออกไปได้อย่างไร" โจวชื่อแสร้งยิ้ม "โดยธรรมดาแล้ว ใครก่อเรื่อง ผู้นั้นก็ต้องเป็นมารดาออกไปจัดการ"
ให้อีแพศยาเรือนรองนั่นออกไปต่างหาก
ไท่ฮูหยินฉินเก็บกดโทสะในใจเอาไว้พลางกล่าวว่า "หากอีหนังด้านนั่นออกไปแล้วถูกคนจากจวนหย่งชางป๋อลงมือเข้า พอนังแพศยาตนนั้นกลับมา จะไม่รื้อจวนโหวจนพังพินาศหรือ เจ้าไม่กลัวนางกลับมาแล้วจะลงมือกับพวกเราทั้งหมดหรือ?"
นี่เป็นเรื่องที่นังแพศยาผู้นั้นกล้าทำอย่างแน่นอน
โจวชื่อขมขื่นในใจ เช่นนั้นก็มิอาจให้นางออกไปถูกทุบตีได้
ใครจะรู้ว่านังแพศยาทำร้ายคุณชายแห่งจวนหย่งชางป๋อจนเป็นเช่นไร หากโชคร้ายเป็นเช่นพี่หง ถูกทำให้แขนใช้การไม่ได้ จวนหย่งชางป๋อคงไม่ยอมปล่อยนังแพศยานั่นไปเป็นแน่ เหตุใดตนต้องออกไปรับโทสะจากจวนหย่งชางป๋อแทนนางด้วย
"เจ้ารีบไปเดี๋ยวนี้!"
โจวชื่อหมดหนทาง ในที่สุดนางก็พาคนใช้หลายคนเร่งรุดออกจากจวน
เพิ่งมาถึงหน้าประตูใหญ่ของจวนโหว ก็ถูกสตรีผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาชี้หน้านางถาม
"เจ้าก็คือคุณหนูรองฉิน?"
กล่าวพลางยื่นมือมาจะกระชากเรือนผมของโจวชื่อ
โจวชื่อลนลานหลบหลีก "ข้า ข้ามิใช่ ท่านผู้หญิง ท่านดูให้ดี ข้าคือฮูหยินใหญ่แห่งจวนซุ่นหยางโหว!"