กระทั่งฟ้ามืดลง มือปราบจึงหามโครงกระดูกทั้งหกกลับมา
โครงกระดูกแต่ละร่างคลุมด้วยผ้าขาว ถูกหามขึ้นศาลทีละร่าง แล้วจัดเรียงเป็นระเบียบเต็มพื้น
เมื่อเปิดผ้าขาวออก โครงกระดูกทั้งหกก็ปรากฏแก่สายตา
ผู้เคราะห์ร้ายทั้งหกล้วนเป็นคนที่ถูกฆาตกรทรมานจนตายภายในหนึ่งปีที่ผ่านมา บัดนี้เนื้อหนังเน่าเปื่อยเหลือเพียงกระดูกขาว
บนกระดูกบางท่อนยังมีร่องรอยถูกมีดและขวานฟัน เห็นแล้วชวนให้สะเทือนใจ
โครงกระดูกทั้งหก ร่างที่เล็กที่สุดดูแล้วคงมีอายุเพียงห้าหกขวบ
กระดูกเล็กละเอียด กะโหลกศีรษะก็เล็กจ้อย
กะโหลกนั้นเต็มไปด้วยรอยร้าว ดูคล้ายก่อนตายถูกใครบางคนใช้สิ่งของฟาดศีรษะจนสิ้นใจ
นั่นคือโครงกระดูกของเสี่ยวหม่าน
พร้อมกับสิ่งของที่นำขึ้นศาล ยังมีมีดสั้น ผ้าเช็ดหน้า มีดปังตอหนึ่งเล่ม และขวานหนึ่งเล่ม ซึ่งพบในห้องศิลา
มีดปังตอกับขวานขึ้นสนิมเป็นด่าง
ของเหล่านี้ถูกวางทิ้งไว้ในห้องศิลามาหลายปี มิใช่อาวุธที่ฆาตกรใช้เป็นประจำ
เมื่อเห็นโครงกระดูกทั้งหก ทุกคนต่างคาดเดาได้ว่าก่อนตายพวกเขาต้องถูกทรมานอย่างไรบ้าง
ทุกคนในศาลเห็นแล้วสะเทือนใจ แม้แต่มือปราบที่เห็นความเป็นความตายมาจนชิน ยังอดเบือนหน้าหนีไม่ได้
เมื่อเห็นโครงกระดูกทั้งหก หลิวซื่อก็ประคองตัวต่อไปไม่ไหว พุ่งเข้าไปร่ำไห้เสียงดัง
เสียงร่ำไห้นั้นแสนรวดร้าว ราวกับมีดกรีดแทงหัวใจทุกคน
ชาวบ้านนอกศาลาว่าการจิงเจ้าทนไม่ไหว ต่างพากันด่าทอด้วยโทสะ
“ฆาตกรสามคนนั่นเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน!”
“ควรให้พวกมันได้ลิ้มรสการทรมานที่ผู้เคราะห์ร้ายต้องประสบเสียบ้าง!”
“สับเป็นพันชิ้นก็ยังไม่สาสม!”
ครอบครัวของทั้งสามตระกูลทนต่อไปไม่ไหวในที่สุด
ภรรยาหย่งชางป๋อหน้าเขียวคล้ำ โต้แย้งว่า “นอกจากโครงกระดูกหกร่างแล้ว พวกท่านมีหลักฐานอะไรอีก? อาศัยสิ่งใดจึงตัดสินว่าเป็นฝีมือเจิ้งเกอเอ๋อร์กับพวก? เอากระดูกขาวไม่กี่ร่างมาวางไว้ตรงนี้ก็ชี้ขาดคดีได้แล้วหรือ? ใต้หล้ามีเหตุผลเช่นนี้เสียที่ไหน!”
นางพูดยังไม่ทันขาดคำ ชาวบ้านคนหนึ่งก็ชี้หน้านางแล้วด่าทอ
“ลูกชายเจ้าน่ะหรือ แม้แต่คำสาบานยังไม่กล้ากล่าว ไม่ใช่พวกมันแล้วจะเป็นใคร! อย่าคิดว่าไม่มีหลักฐานแล้วพวกมันจะไม่ใช่ฆาตกร!”
“เงียบ!” เยี่ยนซวีฟาดไม้ศาลลงอย่างแรง