ท่านโหยวเมื่อครั้งยังหนุ่มก็เป็นขุนนางที่เคยถูกส่งไปปกครองต่างแคว้น
ชวีเว่ยเป็นสหายที่ท่านรู้จักเมื่อครั้งไปประจำการที่อำเภอว่านโจว และด้วยเหตุนี้จึงได้พบกับอิงเหนียง จนได้แต่งนางเป็นภรรยา
ตระกูลชวีก็เป็นตระกูลนักปราชญ์ เกียรติยศและมารยาทงดงาม เฉพาะตัวคุณชายฉวี่ผู้นี้ยิ่งเป็นดั่งสายลมใสใต้จันทร์สว่าง
ท่านพี่ภรรยาผู้นี้ เมื่อครั้งนั้นสนิทสนมกับเขาดุจพี่น้องร่วมสายเลือดไม่มีผิด
คนเช่นนั้น กลับถูกฝังพยาธิพิษทำลายชีวิตทั้งชีวิต
ยังมีเนี่ยนจวิน นางกับบุตรชายยังคิดใช้ของชั่วร้ายเช่นนี้กับเนี่ยนจวินอีก!
ในใจของท่านโหยวยามนี้ มีความเกลียดชังไม่น้อยหน้าภรรยาของตนเลย
ฉินเจาซีเอ่ยขึ้นว่า “หากจะแจ้งทางการ เราควรลวงคุณหนูโหยวไปที่ศาลาว่าการจิงเจ้าเสียก่อน ส่วนแม่ลูกตระกูลชวี ก็ให้คนในจวนมัดตัวส่งทางการโดยตรง ท่านโหยวกับฮูหยินโปรดวางใจ แม่ลูกคู่นั้นนอกจากพิษรักแล้ว ก็ไม่รู้จักวิชาแมลงร้ายอย่างอื่น และท่านพี่ของฮูหยิน ก็หาข้ออ้างลวงไปศาลาว่าการจิงเจ้าก่อนเถิด”
มิเช่นนั้น หากถูกแม่ลูกคู่นั้นยั่วยุ
คุณหนูโหยวและท่านน้าชายคงจะขัดขวางอย่างบ้าคลั่งอีก
เยี่ยนจือเบิกตาโตขึ้นทันใด
โอ้โฮ อาซีจะส่งผลงานให้บิดานางอีกแล้ว
บิดานางช่างวาสนาดีจริง!
ฮูหยินโหยวพยักหน้า “พวกเจ้าจงไปตามหาเนี่ยนจวินก่อนเถิด เรื่องที่เหลือ ข้ากับท่านพ่อบ้านจัดการเอง”
โชคดีที่บิดาของอาจือคือผู้ว่าราชการจิงเจ้า อาจือเอ่ยลวงเนี่ยนจวินเด็กโง่นั่นหน่อย นางก็ยอมตามไป
หลายคนตรงไปยังเรือนของโหยวเนี่ยนจวิน
โหยวเนี่ยนจวินเห็นสหายรักก็รีบยิ้มแย้มออกมาต้อนรับ มิได้ถือสาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเลยแม้แต่น้อย