ฮูหยินสกุลโหยวและฝูเซวียนเบิกตากว้าง มองคุณหนูรองสกุลฉินที่จู่ ๆ ก็ยกชามซุปไก่สาดใส่ชวีชิ่งช่ง
ในใจแม้จะตะลึงงัน แต่ความอึดอัดคับแค้นที่สะสมไว้พลันคลายลง
โดยเฉพาะฮูหยินสกุลโหยว ช่วงนี้เหล่านางกัดฟันอดกลั้นเพียงลำพัง
ยามนี้ นางรู้สึกว่ากลุ่มลมขุ่นมัวที่สะสมหลายวันในอกพลันสลายหายไป
เยี่ยนจือและหว่านถังนั้นรู้จักนิสัยของคุณหนูรองสกุลฉินดีอยู่แล้ว
เดิมทีนางก็รังเกียจผู้นั้นอยู่แล้ว ไหนเลยจะปล่อยไว้เมื่ออีกฝ่ายอาจหาญล่วงเกิน
โหยวเนี่ยนจวินกลับอ้าปากค้าง งงงันมองบุรุษในดวงใจที่เต็มไปด้วยซุปไก่
นอกจากเสียงคร่ำครวญของชวีชิ่งช่งแล้ว ยังมีเสียงกรีดร้องของฮูหยินสกุลชวีด้วย "อีเดนต่ำช้าจากไหน กล้ามาบังอาจในจวนเรา กล้าทำร้ายบุตรข้า"
ฮูหยินสกุลโหยวฟังแล้วจ้องพี่สะใภ้เขม็ง
นี่คือจวนสกุลโหยว นางยังเข้าใจว่าเป็นบ้านตัวเองเสียอีก
อีกอย่าง บุตรของนางน่ะหรือ!
เด็กดีน่ารัก เช่น สาวน้อยเยี่ยนจือและพวกก็มี
แต่บุตรของนางคือตัวชั่วช้า!
ชวีเว่ยแต่เดิมนั่งนิ่งไม่รู้จะทำเช่นไร
แต่พอฮูหยินสกุลชวีกรีดร้อง เขาก็ลุกขึ้นตวาด "เจ้าเป็นเด็กสาวบ้านไหน เหตุใดไร้มารยาทถึงเพียงนี้"
กลับไม่โทษที่ฉินเจาซีทำร้ายบุตรชายตน
ฉินเจาซีหัวเราะเย็น "เขาใช้สายตาน่ารังเกียจเช่นนี้จ้องข้า ข้ายังจะต้องมามีมารยาทอะไรอีก จะทุบตีเขาสักยก ท่านผู้เฒ่าชวี ผู้เคร่งครัดและรอบคอบ เหตุใดสั่งสอนบุตรชายให้เป็นคนเลวทรามจิตใจชั่วช้าเช่นนี้"
ชวีเว่ยแสดงสีหน้ารู้สึกผิด เห็นว่าชิ่งชงถูกตีก็สมควรแล้ว
ฉินเจาซีกล่าวพลางก้าวเท้าแผ่วเบา ทุกคนยังไม่ทันเห็นชัด นางก็มาถึงตรงหน้าชวีชิ่งช่งแล้ว
เข้าไปก็ถีบชวีชิ่งช่งจนล้มลง
ต่อยเข้าที่ใบหน้าของชวีชิ่งช่งไม่ยั้ง
"อ้า เจ็บยิ่ง ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย" ชวีชิ่งช่งนอนขดบนพื้น เอามือปิดหน้า กลิ้งไปมา แต่ใบหน้าค่อนข้างใหญ่ หมัดกลับหาเป้าหมายได้ทุกครั้ง กระแทกลงบนเนื้อเขา
"ลูกข้าเอ๋ย" ฮูหยินสกุลชีวิร้องไห้เข้าไปห้าม
ไม่น่าแปลกใจ ที่ถูกฉินเจาซีต่อยไปด้วย
พอเห็นภรรยาถูกตี ชวีเว่ยก็เปลี่ยนเป็นอีกคน ใบหน้าดุดันเข้าไปดึงคน