หญิงชราแซ่หม่าอัดอั้นด้วยความทุกข์กังวล นางนำโฉนดขายตัวออกจากจวนซุ่นหยางโหวไป
โดยแท้แล้วเพียงเรื่องขายบ่าวหญิงในจวนโหวเช่นนี้ ก็มิจำเป็นต้องให้นางมาด้วยตนเอง
นางในสำนักค้าบ่าวก็นับว่าเป็นพ่อบ้านใหญ่ผู้หนึ่ง
ที่วันนี้มาด้วยตนเอง ก็เพื่อเรื่องคุณชายน้อย ใคร่จะวิงวอนขุนนางผู้สูงศักดิ์ในจวนโหวโปรดไปเชิญหมอหลวงจากสำนักแพทย์หลวงมารักษาคุณชายน้อยของนาง
และก็เป็นดั่งคาด สตรีสูงศักดิ์ในตระกูลขุนนางเช่นนั้น จะไปเห็นแก่ผู้คนชั้นต่ำเช่นพวกนางได้อย่างไร ย่อมไม่ยอมช่วยเหลือ
มิฉะนั้นเพียงจวนโหว จะเชิญหมอหลวงสักคนมามิได้เชียวหรือ
หญิงชราแซ่หม่าได้แต่ทอดถอนใจ กลับไปยังสำนักค้าบ่าว โยนโฉนดขายตัวให้คนใต้บังคับบัญชาเก็บไว้ แล้วรีบรุดผ่านเรือนด้านหน้า ตรงไปยังเรือนด้านหลัง
มาถึงเรือนด้านหลัง ก็เห็นบ่าวหญิงผู้หนึ่งเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หญิงชราแซ่หม่าก้าวเข้าไป มองดูภายในห้องข้าง แล้วเอ่ยถามเสียงต่ำ
“คุณชายถังอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
บ่าวหญิงพลันตาแดงก่ำ “คุณชายรองก็ยังเป็นเช่นนั้น ร่างกายปวดร้าวจนทั้งคืนมิอาจหลับตา แม้เพียงนอนหลับอย่างสงบสักสองชั่วยามก็มิอาจทำได้ วันนี้ยังเชิญหมอจากข้างนอกมาอีกสองคนตรวจดู แต่พวกเขาจับชีพจรอยู่ครึ่งวัน ก็ยังบอกมิได้ว่าคุณชายรองเป็นโรคอันใด”
สีหน้าของหญิงชราแซ่หม่ายิ่งซีดขาวลงไปอีก
สำนักค้าบ่าวที่หญิงชราแซ่หม่าอยู่ คือห้างการค้าสกุลจี้
ห้างการค้าสกุลจี้นอกจากสำนักค้าบ่าวนี้แล้ว ยังมีร้านค้าข้าว ร้านค้าถ่าน
สองปีก่อนยังตั้งสมาคมวาณิชทางน้ำแห่งใหม่ ด้านหนึ่งเพื่อความสะดวกในการขนส่งข้าวและถ่านของตน อีกด้านหนึ่งก็เพื่อรับกิจการขนส่งทางน้ำด้วย
เจ้าของห้างการค้าสกุลจี้ย่อมแซ่จี้